Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Nέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία





Θ ε ο λ ο γ ι α
ΚΛΑΔΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ωάννου Γενναδίου 14, 115 21, θήνα - Τηλ.: 210.7272.288
Fax: 210.7272.251, e-mail: theologia@ecclesia.gr
http://www.ecclesia.gr/greek/press/theologia/index.asp


Δ ε λ τ ί ο  Τ ύ π ο υ


Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία (τόμος 85, τεῦχος 2, Ἀπρίλιος-Ἰούνιος 2014), τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τὰ ἄρθρα τοῦ α´ μέρους τοῦ ἀφιερώματος μὲ θέμα: «Ἡ Ἁγία Γραφὴ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση». Στὸ Προλογικὸ μὲ τίτλο «Ἁγία Γραφή, Ἐκκλησία, Παράδοση» ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου ἀποτυπώνει μὲ συντομία τὸ περίγραμμα τῆς ὀργανικῆς σχέσης μεταξὺ τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῆς λατρεύουσας κοινότητας καὶ τῆς Παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας. Στὴν πρώτη μελέτη τοῦ ἀφιερώματος μὲ τίτλο «Ἀπὸ τὴν πρωτολογία στή "λειτουργικὴ 'ἐσχατολογία"», ὁ Γεώργιος Πατρῶνος ἐπιχειρεῖ μιὰ ἐπισκόπηση τῶν περὶ ἐσχατολογίας σύγχρονων σχολῶν καὶ τάσεων στὸ πλαίσιο τῆς (δυτικῆς) χριστιανικῆς θεολογίας, ἀντιπροτείνοντας τὴν ἐκδοχὴ τῆς λειτουργικῆς ἐσχατολογίας, ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀφετηρία καὶ ἐπίκεντρο τὴ λειτουργικὴ καὶ μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ Πορφύριος Νταλιάνης στὴ μελέτη του μὲ τίτλο «Ἑλληνικὴ Ὀρθόδοξη Ἑρμηνευτικὴ καί "Κανονικὴ Ἑρμηνεία" (Canonical Approach)», ἀφοῦ ἀναφερθεῖ σὲ σταθμοὺς τῆς ἀκαδημαϊκῆς βιβλικῆς ἑρμηνευτικῆς (μελέτες πανεπιστημιακῶν καθηγητῶν σὲ ἑλληνόφωνα θεολογικὰ περιοδικὰ κ.ἄ.) καὶ σὲ ἐπιμέρους ἐξελίξεις στὸν χῶρο τῆς ἑρμηνευτικῆς (π.χ. ὑπέρβαση ἀκραίου ἱστορισμοῦ), θὰ ἀναφερθεῖ στὴ λεγόμενη "κανονικὴ ἑρμηνεία" (ἑρμηνεία περικοπῆς ὑπὸ τὸ φῶς τῶν βιβλίων ὁλόκληρου τοῦ Κανόνα καὶ στὴν προοπτικὴ τῆς κοινότητας), ἐπισημαίνοντας τὶς θετικὲς ἐπενέργειες ποὺ θὰ εἶχε ἡ χρήση της στὸ πλαίσιο τῆς ὀρθόδοξης ἑρμηνευτικῆς. Στὴ συνέχεια, ὁ Πέτρος Βασιλειάδης στὴ μελέτη του μὲ τίτλο «Πτυχὲς σύγχρονης μαρτυρίας τοῦ Εὐαγγελίου. Τὸ νέο ἀναδυόμενο "βιβλικὸ παράδειγμα"» ἀφοῦ ἐπεξηγήσει τὶς ἔννοιες εὐαγγέλιο, παράδειγμα καὶ μαρτυρία, ἐξετάζει ὑπὸ τὸ φῶς τῆς κριτικῆς θεολογίας διάφορες πτυχὲς τῆς σύγχρονης μαρτυρίας τοῦ Εὐαγγελίου, παρουσιάζοντας ὁρισμένα ἐνδεικτικὰ παραδείγματα (π.χ. κοινωνικὴ διάσταση τοῦ Εὐαγγελίου). Στὸ μελέτημα μὲ τίτλο «Ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ σημερινὰ πολιτισμικὰ δεδομένα. Μιὰ ὀρθόδοξη προσέγγιση», ὁ Ἰωάννης Καραβιδόπουλος ἐπιδιώκει νὰ δείξει ὅτι ἡ ἑρμηνεία τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἀποτελεῖ μιὰ συνεχῆ ἐπανερμηνεία τῆς καταγεγραμμένης Ἀποκάλυψης τοῦ Θεοῦ μέσα στὶς ἑκάστοτε ἱστορικὲς καὶ πολιτισμικὲς συνθῆκες, ἀκολουθώντας ἀκριβῶς τὸ παράδειγμα τῶν Πατέρων. Ὁ Χρῆστος Οἰκονόμου στὸ ἄρθρο του μὲ τίτλο «Ἁγία Γραφὴ καὶ Πολιτισμός» ἐξετάζει τὰ διάφορα στάδια πολιτισμοῦ, ὅπως αὐτὰ ἀποτυπώνονται στὴν Ἁγία Γραφή (π.χ. παραδείσια κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου, πολιτισμὸς τοῦ πτωτικοῦ ἀνθρώπου, πολιτισμὸς τοῦ ἀνακαινισμένου ἐν Χριστῷ ἀνθρώπου). Ὁ π. Εὐάγγελος Γκανᾶς στὴ μελέτη του «Ἡ βιβλικὴ ἀφήγηση καὶ ἡ ἔκλειψή της στὴ νεοελληνικὴ θεολογία καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή», ἀφοῦ μελετήσει τὴν ἐνσωμάτωση τῆς βιβλικῆς ἀφήγησης στὴ θεολογία καὶ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή, θὰ συνεχίσει παρουσιάζοντας τὴν ἀπώλεια αὐτῆς τῆς σχέσης, θὰ κάνει λόγο γιὰ σύγχρονες προτάσεις ἀποκατάστασης τῆς σχέσης αὐτῆς καὶ θὰ ἀναδείξει τὴ σπουδαιότητα τοῦ ὅλου θέματος γιὰ τὴν ἱστορικὴ τύχη τοῦ χριστιανισμοῦ στὸν τόπο μας. Στὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ μὲ τίτλο «Ἡ ἀτέλεστη τελειότητα τοῦ χριστιανοῦ. Μιὰ διακειμενικὴ διαδρομὴ τῆς Παύλειας ἔννοιας καὶ μιὰ βιβλικὴ ἐφαρμογὴ τῆς διακειμενικότητας» ἡ Κυριακούλα Παπαδημητρίου ἐξετάζει, μεταξὺ ἄλλων, τὴ διακειμενικότητα ὡς ἑρμηνευτικὴ θεωρία, στὴ συνέχεια τὸν ρόλο της στὶς βιβλικὲς σπουδές, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν κατανόησή της ὡς παράγοντα τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑρμηνευτικῆς παράδοσης. Ὁ π. Ἀμφιλόχιος Μίλτος στὴ μελέτη του «La notion biblique de "personnalité corporative"» διερευνᾶ τὴ σημασία τῆς βιβλικῆς ἔννοιας τῆς «συλλογικῆς προσωπικότητας» γιὰ τὴ δογματικὴ θεολογία (π.χ. στὴν ἐκκλησιολογία) μὲ ἐπίκεντρο ἰδιαίτερα τὴ θεολογικὴ παρακαταθήκη τοῦ Μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα. Ὁ Σωτήριος Δεσπότης μὲ τὸ ἄρθρο του «Τὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας. Μιὰ ἑρμηνευτικὴ πρόταση ἀναφορικὰ μὲ τὸ χριστιανικὸ πολίτευμα στὸ Φιλ. 3,20-21» ἐπιχειρεῖ νὰ διερευνήσει τὴ σημασία τοῦ ὅρου "πολίτευμα" μέσα ἀπὸ τὴν ἐπισκόπηση τῆς ἱστορίας τῆς σχετικῆς ἔρευνας καὶ τῆς ἔνταξης τοῦ ὅρου στὸ εὐρύτερο πλαίσιο τῆς παύλειας θεολογίας. Ὁ Χαράλαμπος Ἀτματζίδης στὴ μελέτη του «Ἡ ἀναγνωστικὴ θεωρία καὶ ἡ πρόσληψη τοῦ Β΄ Πέ 1,4 ἀπὸ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» ἐπιχειρεῖ μέσα ἀπὸ τὴ χρήση τῆς σύγχρονης αὐτῆς ἑρμηνευτικῆς μεθόδου νὰ προσεγγίσει τὸ δυσερμήνευτο αὐτὸ χωρίο, καθὼς καὶ τὶς πατερικὲς ἐξηγητικὲς καὶ θεολογικὲς προσεγγίσεις. Στὸ ἄρθρο ποὺ ἀκολουθεῖ μὲ τίτλο «Ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου (Λουκ. 14,15-24) στὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων» ὁ Ἀθανάσιος Ἀντωνόπουλος παρουσιάζει τὰ ἑρμηνευτικὰ σχόλια τῶν Πατέρων γιὰ τὴν παραβολὴ ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς ἔννοιας τῆς ὁμοτράπεζης σύναξης, δίνοντας βαρύτητα σὲ ἐπιμέρους στοιχεῖα τῆς σύναξης αὐτῆς (π.χ. διοργανωτής, πρόσωπο τοῦ δούλου, πρόσκληση συμμετοχῆς κ.ἄ.). Στὸ ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ ἡ ἐπίδρασή της στὴ λατρεία καὶ τὴν τέχνη τοῦ ἀρχέγονου χριστιανισμοῦ» ὁ Μόσχος Γκουτζιούδης παρουσιάζει πληροφορίες γιὰ τὴν καταλυτικὴ ἐπίδραση ποὺ εἶχε ἡ Ἁγία Γραφὴ στὴ λατρεία καὶ τὴν τέχνη τῆς ἀρχέγονης Ἐκκλησίας. Ὁ Τρύφων Τσομπάνης στὸ ἄρθρο του «"Συγκατάμιξις θείου κάλλους"· Ἁγία Γραφὴ καὶ Ἐκκλησιαστικὴ Τέχνη» ἐξετάζει πτυχὲς τῆς ἐπίδρασης τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης στὴν εἰκονογραφία, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἐπίδρασή της στὴν αἰσθητικὴ τοῦ ναοῦ καὶ τῆς λατρείας. Ὁ Χρῖστος Κρικώνης στὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ ἀφιερώματος μὲ τίτλο «Ἡ ἀτομικὴ μελέτη (κατ’ ἰδίαν ἀνάγνωση) καὶ χρήση τῆς Ἁγίας Γραφῆς κατὰ τοὺς Καππαδόκες Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας» παρουσιάζει μαρτυρίες ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν Ἁγία Γραφὴ γιὰ τὴν κατ’ ἰδίαν, ἀλλά καὶ τὴ δημόσια χρήση, μελέτη καὶ ἀνάγνωσή της, ὅπως ἐπίσης καὶ σχετικὲς ἀναφορὲς τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Στὴ στήλη Παρεμβάσεις φιλοξενεῖται τὸ κείμενο τοῦ Γεωργίου Μαρτζέλου μὲ τίτλο «Παρανοήσεις φιλοσοφικῶν κειμένων καὶ ἀκαδημαϊκὴ εὐθύνη», ὅπου μέσα ἀπὸ σχετικὴ βιβλιοκριτικὴ δύο μελετῶν τοῦ καθηγητῆ Λάμπρου Σιάσου, συνεχίζει τὸν διάλογο ἐπὶ θεμάτων ἐπιστημονικῆς μεθοδολογίας. Τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ συμπληρώνεται μὲ τὶς πλούσιες μόνιμες στῆλες του. Τὰ Θεολογικὰ Χρονικὰ ὅπου περιλαμβάνονται ἀναφορὲς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια, θεολογικὰ γεγονότα, ἀνακοινωθέντα καὶ πορίσματα συνοδικῶν συνδιασκέψεων, τὰ Περιοδικά Ἀνάλεκτα, ὅπου γίνεται σύντομη ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν, τὸ Βιβλιοστάσιον, ὅπου δημοσιεύονται βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων καί, τέλος, τὸ Ἀναλόγιον, ὅπου δημοσιεύεται ἐνημερωτικὸ δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων. Τὸ ἑπόμενο 3ο τεῦχος τῆς Θεολογίας γιὰ τὸ ἔτος 2014, μὲ ἄρθρα ποικίλης ὕλης θὰ κυκλοφορήσει τὸν προσεχῆ Δεκέμβριο.


Πέμπτη, 18 Σεπτεμβρίου 2014

Συνέδριο του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ με το Ευρωπαϊκό Κέντρο Ερευνών CERN











Το Τμήμα Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης διοργανώνει μαζί με τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών (CERN) διήμερο Συνέδριο στη Θεσσαλονίκη, στις 9 και 10 Οκτωβρίου 2014. Το θέμα του Συνεδρίου είναι “Θεολογία και Σύγχρονη Φυσική: Ο άνθρωπος ανάμεσα στο μυστήριο του Θεού και το μυστήριο του Σύμπαντος” και θα πραγματοποιηθεί γύρω από τους παρακάτω θεματικούς άξονες:


1. Ο ρόλος του φυσικού κοσμοειδώλου στη διαμόρφωση της ανθρώπινης σκέψης


2. Η αναζήτηση της αλήθειας: θρησκευτικές και επιστημονικές προσεγγίσεις


3. Η συνάντηση θεολογίας και επιστήμης στο χώρο της εκπαίδευσης


Όπως είναι φανερό, στόχος του Συνεδρίου είναι να συζητηθούν οι συνέπειες των νέων ανακαλύψεων της επιστημονικής σκαπάνης στο χώρο της Ορθόδοξης Θεολογίας, να διερευνηθούν οι περιοχές αμοιβαίου ενδιαφέροντος μεταξύ των δύο πεδίων και να επανεξετασθούν οι σχέσεις τους υπό το φως των τελευταίων πορισμάτων της εκατέρωθεν έρευνας.


Οι εργασίες του Συνεδρίου θα διεξαχθούν
το απόγευμα της Πέμπτης 9 Οκτωβρίου, στο κτίριο της Επιτροπής Ερευνών του ΑΠΘ (δίπλα στην Πανεπιστημιακή Λέσχη).
την Παρασκευή 10 Οκτωβρίου, στην Κεντρική Αίθουσα Ομιλιών του Κέντρου Ιστορίας Θεσσαλονίκης (Μέγαρο Μπίλλη, Πλατεία Ιπποδρομίου).





Στο Συνέδριο συμμετέχουν οι:


Sergio Bertolucci, Διευθυντής Ερευνών CERN


Andrew Briggs, Καθηγητής Πανεπιστημίου Οξφόρδης


Εmmanuel Tsesmelis, Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων CERN, Καθηγητής Οξφόρδης


Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής ΑΠΘ, Κοσμήτορας Θεολογικής Σχολής


Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής ΑΠΘ, Πρόεδρος Τμήματος Θεολογίας


Δήμητρα Σφενδόνη-Μέντζου, Ομ. Καθηγήτρια Φιλοσοφίας ΑΠΘ


Χαράλαμπος Βάρβογλης, Καθηγητής Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ


Χαρά Πετρίδου, Καθηγήτρια Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ


π. Βασίλειος Καλλιακμάνης, Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ


Αργύρης Νικολαΐδης, Αν. Καθηγητής Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ


Δημήτρης Σαμψωνίδης, Επίκ. Καθηγητής Τμήματος Φυσικής ΑΠΘ


Αθανάσιος Στογιαννίδης, Λέκτορας Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ


Αρχιμ. Ειρηναίος Δεληδήμος, Επιστημονικός συνεργάτης Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ


Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Φυσικός, Δρ. Θεολογίας


Παναγιώτης Χαρίτος, Φυσικός, Δρ. Θεολογίας


Iωάννης Παπαδόπουλος, M.Th. – Μηχανικός


Kαλλιόπη Κράβαρη, Μηχανικός


Πηγή: Πεμπτουσία


Φωτογραφίες: Μ. Γκουτζιούδης (Σχολική εκδρομή στο CERN το Δεκέμβριο του 2009).





http://blogs.auth.gr/

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Πανελλήνιος Σύλλογος Αναπληρωτών Θεολόγων:ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ Κ. ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΟ.







Πανελλήνιος Σύλλογος Αναπληρωτών Θεολόγων
e-mailtheologoi01@gmail.com

Αθήνα, 17 Σεπτεμβρίου 2014

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ Κ. ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΟ.

Θέμα: Ζητήματα του κλάδου των Θεολόγων
Αξιότιμε κύριε Υπουργέ ,
Σας αποστείλουμε την παρούσα επιστολή μετά από τις εξελίξεις στο χώρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του τελευταίου διμήνου. Σκοπός μας είναι η κοινοποίηση των θέσεων μας, ειδικά σε ό,τι αφορά την ειδικότητα των Θεολόγων Καθηγητών. Τα ζητήματα για τα οποία θα θέλαμε να επιστήσουμε την προσοχή σας είναι :
Οι προσλήψεις αναπληρωτών καθηγητών : Η ακριβοδίκαιη και αναλογική απορρόφηση των συναδέλφων , οι οποίοι εδώ και χρόνια απασχολούνται ως διδακτικό προσωπικό των Σχολικών Μονάδων, έχοντάς τα στελεχώσει σε κάθε γωνιά της Ελληνικής Επικράτειας. Το ζητούμενο από πλευράς μας είναι να μη παραβλέπονται οι ανάγκες της ειδικότητας σε έκτακτο προσωπικό , ειδικά όταν υπάρχουν δεκάδες κενά. Στις φάσεις των αναπληρωτών, που έχουν γίνει μέχρι τώρα, δεν έχουν προσληφθεί Θεολόγοι, αν και ο κλάδος είναι μέσα στις δέκα ειδικότητες με τις περισσότερες συνταξιοδοτήσεις  που έχουν γίνει τα τελευταία πέντε χρόνια.  Δεν ζητούμε εύνοια , αλλά ισοτιμία .
Προσμέτρηση της προϋπηρεσίας των ετών 2010-2012: Τα παραπάνω χρόνια συνάδελφοι  εργάστηκαν οποτεδήποτε και οπουδήποτε τους ζητήθηκε από το  υπουργείο Παιδείας. Θεωρούμε, ότι θα πρέπει να γίνει η προσμέτρηση και αυτής της προϋπηρεσίας τους στους νέους πίνακες που θα σχηματιστούν.
Για τον γραπτό διαγωνισμό ΑΣΕΠ : Η συμπερίληψη της ειδικότητας μας στον επικείμενο και από εσάς εξαγγελθέντα διαγωνισμό. Φυσικά η απορρόφηση των εκκρεμοτήτων των διορισμών Θεολόγων του ΑΣΕΠ 2008 είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την απρόσκοπτη εξέλιξη των νέων διαδικασιών επιλογής προσωπικού. Δεν νοείται κατά τη άποψη μας ο παραγκωνισμός κανενός συναδέλφου και το δικαίωμα του στην συμμετοχή σε έναν νέο διαγωνισμό, τόσο συναδέλφων με ΠΟΛΥΧΡΟΝΗ εμπειρία και προσφορά στην εκπαίδευση , αλλά και όσων νέων επιθυμούν να αναζωογονήσουν την παρουσία και την προσφορά του κλάδου στην Παιδεία του τόπου μας.
Οι αναθέσεις μαθημάτων.  Επιθυμούμε, και αυτό αιτούμαστε ως κλάδος, να παραμείνει το μάθημα των Θρησκευτικών, με οποιονδήποτε προσανατολισμό του αποδώσουν τα εντεταλμένα προς τούτο όργανα , ως αποκλειστικά διδασκόμενο από τον κλάδο των Θεολόγων, ως ειδικά καταρτισμένων επιστημονικά και παιδαγωγικά στο ιδιαίτερης σημασίας αυτό γνωστικό πεδίο.
Στις απαλλαγές . Αναγνωρίζουμε και είμαστε και οι ίδιοι ευαίσθητοι στη διαφύλαξη τω ελευθεριών των πολιτών και ειδικά των μαθητών μας. Στο ζήτημα των απαλλαγών ζητούμε να υπάρξει μια και μοναδική λύση χωρίς επάλληλες εγκυκλίους. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει επιβράβευση για τον φυγόπονο μαθητή υπό τον μανδύα της όποιας ευαισθησίας, διότι προκαλεί το περί δικαίου αίσθημα στους υπόλοιπους , υποτιμά την επαγγελματική και προσωπική υπόσταση του διδάσκοντος και  υποβαθμίζει  το μάθημα των Θρησκευτικών. Ιδιαίτερα σας επισημαίνουμε, ότι το μάθημα έχει ενταχθεί ως εξεταζόμενο μέσω της Τράπεζα Θεμάτων. Ως εκ τούτου,  δεν επιθυμούμε να γίνουμε ούτε ανακριτικά όργανα της ελευθερίας τω πολιτών , ούτε υποτελείς Δημοσίων Σχέσεων, ώστε να εξασφαλιστούν τα δικαιώματα αλλά και οι υποχρεώσεις των μαθητών .
 Με την συνεργασία όλων των εμπλεκομένων φορέων επιθυμούμε να δοθούν καίριες λύσεις αλλά και οι καλύτερες δυνατές εναλλακτικές με την συνεισφορά των Θεολόγων καθηγητών στην αναβάθμιση της παρεχόμενης θρησκευτικής και κοινωνικής διαπαιδαγώγησης.
Είμαστε στη διάθεση σας για οποιαδήποτε ανάγκη προκύψει για τα ανωτέρω αναφερόμενα ζητήματα και όποια άλλα κρίνετε σκόπιμο.
Με εκτίμηση,
Το Δ.Σ. του  Πανελληνίου  Συλλόγου Αναπληρωτών Θεολόγων

Τρίτη, 16 Σεπτεμβρίου 2014

Καταδίκη της Τουρκίας για τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

Καταδίκη της Τουρκίας για τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών

Μεταρρυθμίσεις «χωρίς καθυστέρηση» στον τρόπο που διδάσκεται το μάθημα των θρησκευτικών στα σχολεία της θα πρέπει να κάνει η Τουρκία, ώστε να διασφαλιστεί ο σεβασμός στην πίστη των μαθητών, αποφάσισε σήμερα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ), που καταδίκασε τη χώρα για παραβίαση του δικαιώματος εκπαίδευσης.

Καταδίκη της Τουρκίας για τον τρόπο διδασκαλίας των θρησκευτικών
Η υπόθεση την οποία εξέτασε το δικαστήριο αφορούσε έναν μαθητή που ανήκει στους Αλεβίτες, ένα παρακλάδι του Ισλάμ, οι γονείς του οποίου εκτίμησαν ότι το περιεχόμενο των υποχρεωτικών μαθημάτων των θρησκευτικών και της ηθικής που διδάσκονται στα σχολεία της Τουρκίας προάγουν μια σουνιτική προσέγγιση του Ισλάμ.

Οι δικαστές στο Στρασβούργο δεν θέλησαν να πάρουν θέση στο ζήτημα της ισλαμικής θεωρίας, παρόλα αυτά εκτίμησαν ότι το σφάλμα της Τουρκίας είναι ότι δεν διαθέτει ένα «κατάλληλο σύστημα απαλλαγής», που θα επέτρεπε να μην δημιουργείται στα παιδιά των αλεβιτών «μια σύγκρουση μεταξύ του σχολείου και των αξιών τους».

Το τουρκικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν προβλέπει την απαλλαγή τωνχριστιανών ή των εβραίων μαθητών από το μάθημα των θρησκευτικών, σημείωσε το ΕΔΑΔ.

Η σημερινή απόφαση θα είναι οριστική σε διάστημα τριών μηνών, αν καμία από τις δύο πλευρές δεν ζητήσει να επανεξεταστεί η υπόθεση από το Ανώτατο Συμβούλιο του ΕΔΑΔ.

«Εναπόκειται στην Τουρκία να δημιουργήσει χωρίς καθυστέρηση τα απαραίτητα μέσα για να διορθώσει (την παράλειψη αυτή), κυρίως με τη υιοθέτηση ενός συστήματος απαλλαγής από τα μαθήματα», από το οποίο θα μπορούν να επωφελούνται οι γονείς και οι μαθητές «χωρίς να χρειάζεται να αποκαλύπτουν τις θρησκευτικές ή φιλοσοφικές πεποιθήσεις τους», υπογραμμίζει το Δικαστήριο.

www.ethnos.g

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Ἀνδρέας Γ. Βιτούλας: …διὰ τοῦ Σταυροῦ Σου πολίτευμα



Τὸ πολίτευμα τοῦ Σταυροῦ εἶναι τὸ πολίτευμα τῆς ἥττας. Ὁ σταυρούμενος ροκανίζει τὴν κυριαρχία - τὴν ἀντηρίδα τοῦ ἐγωτισμοῦ, ὁ ὁποῖος ὄντας μυθομανὴς κερνᾶ ἀφειδῶς τὴν πλάνη ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ εἶναι ἄρχοντας. Τὸ ξεμασκάρεμα λοιπὸν τῆς ἰσχύος ἀποκαλύπτει τὴ δυνατότητα τοῦ προσώπου, τὸ ὁποῖο ἔρημο, γυμνὸ καὶ ἀφτιασίδωτο ἀναζητᾶ ἐπιτέλους τὸ ὄνομά του. Τὸ ὄνομα ποὺ ξεθωριάζει ἀποτελεσματικὰ κατὰ τὴ διττὴ καὶ σύμπλεκτη ροπὴ εἴτε πρὸς τὴ μάζα εἴτε πρὸς τὸ ἄτομο. Ὁ διὰ Σταυροῦ πολιτευόμενος ἐλευθερώνεται τόσο ἀπὸ τὴν ἀπώλεια τοῦ ὀνόματος, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν ὑπερέξαρσή του. Στὴ θυσιαστικὴ ἀπεμπόληση τῆς ἐξουσίας ἡ ἑτερότητα ἀνακτᾶται, διαφυλάσσεται καὶ προοδεύει. Τὸ ὄνομα καθὼς ἀπογαλακτίζεται σταυρικῶς ἀπὸ τὴ μυθικὴ ἀνάγκη τῆς ἐπιβολῆς, γυμνάζεται νὰ κοινωνεῖ, μαθαίνει νὰ ἵσταται κατὰ χάριν καὶ ὄχι νὰ παρίσταται κατισχύοντας.






 ἐπωνύμως καινὴ πολιτεία τοῦ Σταυροῦ συνιστᾶ μωρία καὶ σκάνδαλο μόνο γιὰ τοὺς μαζικῶς ἢ ἀτομικῶς ἀνωνύμους. Αὐτοὶ δὲν ἀντέχουν τὴν ἀπέκδυση τῆς ἐπίκτητης ταυτότητας ποὺ φόρεσαν ἁρπάζοντας. Οἱ κλητοί, οἱ ἔχοντες ὄνομα, ἢ ἀλλιῶς γεγυμνασμένη ἑτερότητα, χαίρουν διότι πολιτεύονται ἀπαντώντας. Καλοῦνται καὶ ἀνταποκρίνονται. Οἱ ἀνώνυμοι, πλαδαροὶ (μάζα) ἢ φουσκωτοὶ (ἄτομο), κωφεύουν. Ὄντες κρυφοὶ ἢ φανεροὶ ἐξουσιαστὲς γνωρίζουν μόνο νὰ ὁμιλοῦν συλλαβίζοντας τὴν ἠχὼ τῆς ἰδιωτείας τους.


Ὁ ἑκουσίως, δηλαδὴ ἐρωτικῶς, ἐπὶ ξύλου κρεμάμενος ἀποκτᾶ ὄνομα γιατὶ στὴν ὀριζόντια κεραία τοῦ Σταυροῦ σταυρώνει τὴν ἐξουσιαστικὴ πτυχὴ τῆς μάζας καὶ στὴν κάθετη τὴν ἀντίστοιχη τοῦ ἀτόμου. Ἡ παθητικὴ ἢ ἐνεργητικὴ ἀνωνυμία καθιστᾶ τὸ προσωπιδοφόρο εἶναι ἕρμαιο τῆς ἀνεξέλεγκτης δυνάμεως τοῦ κόσμου. Τὸ ἐξουσιαστικὸ δοῦναι καὶ λαβεῖν ναρκώνει καὶ σκοτώνει. Ὁ πρῶτος ὅμως ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ ἑκουσίως βεβαιώνει: «θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ἰω. 16, 33), γιατὶ «ἡ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β´ Κορ. 12, 9). Οἱ καθ’ὁμοίωσιν Του πολιτευόμενοι τελειώνουν ὁμοιοτρόπως τὴν δύναμη.


Οἱ πολιτεῖες αὐτὲς δὲν ἀνθοῦν στὶς νίκες. Ὅποιος τολμᾶ ἂς ἡττηθεῖ.






http://adrahti.blogspot.gr/2014/09/blog-post_14.html







Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Πέτρος Βασιλειάδης, Το πραγματικό νόημα του σταυρού



Μέρα μεγάλη αύριο της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού και παρακαλέσαμε τον ομότιμο καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ κ. Πέτρο Βασιλειάδη να μας συνοψίσει τις επιστημονικές του απόψεις για τον σταυρό, το κορυφαίο σύμβολο του χριστιανικού κόσμου, οι οποίες καταγράφονται στις μελέτες του Σταυρός και Σωτηρία (1983) και επαναλαμβάνονται και στο βιβλίο του Παύλος. Τομές στη Θεολογία του (2005).
ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
IMG_5348Ο σταυρός, ως μέσο θα­να­τι­κής ε­κτέ­λε­σης ε­πι­νο­ή­θη­κε α­πό τους Πέρ­σες, έγι­νε ό­μως εν­τε­λώς δι­α­φο­ρε­τι­κό μέ­σο θα­να­τι­κής τι­μω­ρί­ας την πε­ρί­ο­δο της ρω­μα­ϊ­κής αυ­το­κρα­το­ρί­ας. Στην Περ­σί­α ο ε­κτε­λού­με­νος σταυ­ρω­νό­ταν για να μη μο­λυν­θεί α­πό το πτώ­μα του η γη, που ή­ταν α­φι­ε­ρω­μέ­νη στον Ορ­μούσδ.  Στη Ρώ­μη, αντίθετα, ο σταυ­ρός μεταβλήθηκε στην χει­ρό­τε­ρη μορ­φή θα­να­τι­κής ε­κτέ­λε­σης. Ο Κι­κέ­ρων θε­ω­ρεί τη σταύ­ρω­ση ως την έ­σχα­τη και ύ­ψι­στη (θα­να­τι­κή) τι­μω­ρί­α των δούλων (servitutis extremum sumraumque supplicium), ενώ ο Ι­ώ­ση­πος, όπως και ο Ωριγένης,  χα­ρα­κτη­ρί­ζουν το θά­να­το πά­νω στο σταυ­ρό «αἴ­σχι­στον θά­να­τον»(morsturpissima), από όπου και η αναφορά της προς Εβραίους στον «σταυ­ρόν αἰ­σχύ­νης» (12:2). Ε­κεί­νο, ό­μως, που χα­ρα­κτη­ρί­ζει πε­ρισ­σότερο την ου­σί­α του πράγ­μα­τος εί­ναι η α­πο­στρο­φή του Κι­κέ­ρω­να και γι” αυ­τήν α­κό­μη τη μνεί­α του ο­νό­μα­τος «σταυ­ρός», θε­ω­ρών­τας τη θέ­α της σταύ­ρω­σης α­νά­ξια για κά­θε ε­λεύ­θε­ρο άν­θρω­πο: «nomen ipsum crucis absit non modo a corpore civium Romanorum, sed etiam a cogitatione, oculis, auribus…. expectatio mentio ipsa denique indigua cive Romano etque homine libero est».
Κα­τά βάση, όμως, η σταύ­ρω­ση α­πο­τε­λού­σε το α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο μέ­τρο για τη δι­α­τή­ρη­ση της κα­θε­στη­κυί­ας τά­ξης (status quo) και την κα­τα­στο­λή των α­πε­λευ­θε­ρω­τι­κών κι­νη­μά­των. Η ποι­νή της σταύ­ρω­σης ή­ταν κυ­ρί­ως πο­λι­τι­κή και στρα­τι­ω­τι­κή τι­μω­ρί­α σα­δι­στι­κής σκλη­ρό­τη­τας. Ακόμη και μέχρι την ε­πο­χή του αγίου Ι­ω­άν­νου του Χρυ­σο­στό­μου παρέμενε  αυτή η άποψη. Είναι χαρακτηριστικές οι εκφράσεις του: «τοῦ­το γάρ τό τοῦ θα­νά­του σύμ­βο­λον – οὐ γάρ παύ­σο­μαι συ­νε­χῶς τοῦ­το λέ­γων… οὐχ ἁ­πλῶς θα­νά­του ἀλ­λά θα­νά­του τοῦἐ­πα­ρά­του τοῦ­το σύμ­βο­λον ἦν…ὁ σταυ­ρός πρό­τε­ρον κα­τα­δί­κης ὄ­νο­μα καί τι­μω­ρί­ας ἦν… αἰ­σχύ­νης ἦν καί κο­λά­σε­ως ὑ­πό­θε­σις».
Στην Αγία Γραφή ο πρώτος που κάνει συνειδητή χρήση του όρου «σταυρός» με θεολογική (σωτηριολογική), κυρίως όμως κοινωνιολογική έννοια είναι ο απόστολος Παύλος. Με τις συ­νε­χείς α­να­φο­ρές στην «α­πε­λευ­θέ­ρω­ση» των δού­λων, ή στην «κα­ταλ­λα­γή» του Θε­ού (με α­πο­κλει­στι­κή δι­κή του πρω­το­βου­λί­α) με τον α­μαρ­τή­σαν­τα άν­θρω­πο, ή α­κό­μη στη «δι­καί­ω­ση» της α­νήμ­πο­ρης να α­πο­φύ­γει τη δί­και­η κα­τα­δί­κη αν­θρω­πό­τη­τας, σαφέστατα το­νί­ζον­ται οι κοι­νω­νι­κές προ­ε­κτά­σεις του μυ­στη­ρί­ου της σω­τη­ρί­ας, αλλά και οι ηθικές προεκτάσεις για τη ζωή των πιστών. Ο απόστο­λος Παύλος, θεωρεί το σταυρό «ουδαίοις μέν σκάνδαλον θνεσιν δέ μω­ρία» (Α´ Κορ 1,23). Και για μεν τους Ιουδαίους ήταν και σκάν­δαλο και κατάρα (Γαλ 3,13). Για τον εθνικό όμως κόσμο ήταν κάτι παρα­πάνω από μωρία.
Για τον κο­ρυ­φαί­ο  των α­πο­στό­λων ο «λό­γος  το σταυ­ροῦ» γί­νε­ται η συν­τε­ταγ­μέ­νη ε­κεί­νη, η ο­ποί­α δί­νει νέ­α προ­ο­πτι­κή στην πα­ρα­δο­σια­κή θε­ώ­ρη­ση του θα­νά­του του Ι­η­σού, και συγ­κε­κρι­μέ­να στην παθητική σω­τη­ρι­ο­λο­γι­κή extranos-pronobis ερ­μη­νεί­α. Και η προ­ο­πτι­κή αυ­τή α­πο­σα­φη­νί­ζε­ται α­πό τη ση­μα­σί­α που εί­χε ο ό­ρος «σταυ­ρός» την ε­πο­χή ε­κεί­νη, όπως αναφέραμε πιο πάνω, τό­τε δη­λα­δή που ο κο­ρυ­φαί­ος θε­ο­λό­γος του αρ­χι­κού χρι­στι­α­νι­σμού α­νέ­συ­ρε το α­τι­μω­τι­κό­τε­ρο και ε­ξευ­τε­λι­στι­κό­τε­ρο σύμ­βο­λο της ρω­μα­ϊ­κής κοι­νω­νί­ας και το κα­τέ­στη­σε κο­ρυ­φαί­ο στοι­χεί­ο της θεί­ας οι­κο­νο­μί­ας. Μ” αυ­τήν α­κρι­βώς την έν­νοι­α μπο­ρού­με να χα­ρα­κτη­ρί­σου­με το «λό­γο του σταυ­ρού» ως κέν­τρο της παύ­λειας σω­τη­ρι­ο­λο­γί­ας.
Για να κατανοηθούν, όμως, τόσο η βαθύτερη σημασία της σταυρικής θεολογίας, όσο και το σύνολο της παύλειας σωτηριολογίας, θα πρέπει αυτές να ε­ξε­τα­στούν μέ­σα α­πό το πρί­σμα της πο­λυ­μορ­φί­ας της προ-παύ­λειας ερ­μη­νεί­ας του θα­νά­του του Ι­η­σού. Ο κο­ρυ­φαί­ος αυ­τός θε­ο­λό­γος του αρ­χέ­γο­νου χρι­στι­α­νι­σμού αν και δι­α­σώ­ζει (και ως έ­να βαθ­μό α­πο­δέ­χε­ται) ό­λες σχε­δόν τις πριν α­π” αυ­τόν ερ­μη­νεί­ες, προχωράει ένα βήμα παραπέρα, το οποίο συνίσταται στην ε­πι­λο­γή και προ­τί­μη­ση της «σταυ­ρι­κής» ο­ρο­λο­γί­ας. Ει­σά­γον­τας τη «θε­ο­λο­γί­α του σταυ­ρού» στην πρω­το­χρι­στι­α­νι­κή σκέ­ψη, ο Παύ­λος έ­δω­σε νέ­ες δι­α­στά­σεις στην πα­ρα­δο­σια­κή ερ­μη­νεί­α του θα­νά­του του Ι­η­σού, που κά­θε άλ­λο πα­ρά ταυ­­τί­ζε­ται με την extranos-pronobis με­τα­γε­νέ­στε­ρη (μεσαιωνική) σω­τη­ρι­ο­λο­γι­κή αν­τί­λη­ψη.  Συγκεκριμένα, κά­θε φο­ρά που είχε να αν­τι­με­τω­πί­σει αν­τί­πα­λες (ι­ου­δα­ΐ­ζου­σες ή εν­θου­σι­α­στι­κές) τά­σεις, ε­πι­στράτευε τη θε­ο­λο­γί­α του σταυ­ρού με τις γε­νι­κό­τε­ρες πο­λι­τι­κο-κοι­νω­νι­κές προ­ε­κτά­σεις, που συ­νε­πά­γε­ται το πραγ­μα­τι­κό γε­γο­νός της σταύ­ρω­σης κα­τά την ε­πο­χή ε­κεί­νη.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στην Π.Δ. παρατηρείται σχεδόν αποκλειστική χρήση του ό­ρου «ξύ­λον». Το γεγονός αυτό, όπως επίσης και το ότι ο απόστολος Παύλος είναι ο πρώτος συνεπής χρήστης του όρου «σταυρός» και  εισηγητής της σταυ­ρι­κής θεο­λο­γί­ας, οδήγησε τη νεότερη βιβλική και ιστορική επιστήμη να διερωτηθεί, γιατί στη με­τα­γε­νέ­στε­ρη εκ­κλη­σι­α­στι­κή γραμ­μα­τεί­α, αλλά και λειτουργική πράξη, έχουμε σαφή μετατόπιση του κέντρου βάρους προς μια περισσότερο δοξολογική κατανόηση του γεγονότος της σταυρικής θυσίας του Ιησού. Το σκάν­δα­λο του σταυ­ρού από κάποια στιγμή και μετά δεν α­πα­σχο­λεί πλέον τους εκ­κλη­σι­α­στι­κούς συγ­γρα­φείς και αν­τι­κα­θί­στα­ται α­πό θρι­αμ­βευ­τι­κές εκ­φρά­σεις, ό­πως «σταυ­ροῦ τρό­παι­ον τό ἀ­ήτ­τη­τον».
Βέβαια, η στα­δια­κή  α­πο­μά­κρυ­νση α­πό τη σταυ­ρι­κή ο­ρο­λο­γί­α δεν σημαίνει ότι α­πορ­ρί­πτονται οι τρα­γι­κές προ­ε­κτά­σεις του γε­γο­νό­τος του σταυ­ρού, όπως τουλάχιστον τις κατανόησε θεολογικά ο απόστολος των εθνών. Να μη ξεχνάμε πως ο δοκητισμός, τον οποίο καταδίκασε τελεσίδικα η πρώτη Εκκλησία,  ήταν εκείνος – και όχι η αρχέγονη Ορθοδοξία – που με την προσπάθεια εξελληνισμού του χριστιανικού δόγματος, επι­χείρησε να εξαλείψει πλήρως τη μωρία του σταυρού. Είναι, όμως, φανερό  πως από κάποια στιγμή και μετά αν­τλούν­ται πα­ρα­στά­σεις α­πό την Π.Δ., χρησιμοποιούνται ε­κτός α­πό τον ό­ρο «ξύ­λον» παραπλήσιοι ό­ροι, όπως «κέ­ρας» (cor­nua), «ρά­βδος», «ση­μεῖ­ον» κ.ά., αλλά και ερμηνεύεται πλήθος παλαιοδιαθηκικών χωρίων ως τύποι και προφητείες του σταυρού του Χριστού. Και όλα αυτά ασυναίσθητα άμ­βλυναν τις πραγ­μα­τι­κές δι­α­στά­σεις του ό­ρου «σταυ­ρός», και σταδιακά να ταυτιστεί το ιερότερο σύμβολο της Εκκλησίας με τις επαίσχυντες «σταυροφορίες».
Και χωρίς όμως τις τελευταίες η επισκίαση της αυθεντικής παύλειας σταυρικής θεολογίας συνέτεινε στην υποβάθμιση του προφητικού χαρακτήρα της μαρτυρίας της Εκκλησίας και της ριζοσπαστικότητας της διδασκαλίας της. Γι’ αυτό είναι σήμερα απαραίτητο για την Εκκλησία να παραβλέψει την άκρατη δοξολογική της αυταρέσκεια και να αναδείξει τη σταυρική θεολογία του αποστόλου Παύλου με τις ριζοσπαστικές κοινωνικές της προεκτάσεις, όπως άλλωστε mutatis mutandis το έπραξε κατά την κωνσταντίνεια πε­ρί­ο­δο, τότε που ανέσυρε εκ νέου τη ση­μα­σί­α του πά­θους για να ε­ξι­σορ­ρο­πή­σει την υ­περ­βο­λι­κή έμ­φα­ση στη νί­κη με­τά την α­πο­δο­χή του χρι­στι­α­νι­σμού και τον εναγκαλισμό του α­πό την κρα­τι­κή ε­ξου­σί­α.

http://blogs.auth.gr/

Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

Μιλτιάδη Κωνσταντίνου:Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

14 Σεπτεμβρίου: Η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού


Προς αναζήτηση νοήματος για τη ζωή (Α΄Κο α΄ 18-24)


του Καθηγητή Μιλτιάδη Κωνσταντίνου, Κοσμήτορα της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.




Ο πρώτος μήνας του λειτουργικού έτους σηματοδοτείται, στην παράδοση της Ανατολικής Εκκλησίας, από μια γιορτή αφιερωμένη στο πιο αμφιλεγόμενο από τα σύμβολά της, τον σταυρό του Χριστού. Και είναι πράγματι αμφιλεγόμενο σύμβολο ο σταυρός, αφού ο ίδιος ο απόστολος Παύλος, ο οποίος κατέστησε τον σταυρό κέντρο της θεολογίας του, δεν θα διστάσει να παραδεχτεί μέσα από το αποστολικό ανάγνωσμα της γιορτής (Α΄Κο α΄ 18-24) ότι το κήρυγμα για τη σταυρική θυσία του Ιησού είναι για τους λογικά σκεπτόμενους ανθρώπους “μωρία”. Η ορολογία που χρησιμοποιεί στην προκειμένη περίπτωση ο απόστολος είναι χαρακτηριστική. Μιλάει για τον «λόγο του σταυρού», γνωρίζοντας το ιδιαίτερο βάρος ο συγκεκριμένος όρος έχει τόσο για τους Ιουδαίους όσο και για τους Έλληνες. Για τους Ιουδαίους ο όρος ‘‘λόγος’’, στην εβραϊκή του εκδοχή, δηλώνει την έκφραση του θελήματος του Θεού και επομένως ταυτίζεται με τον Νόμο και τη Σοφία του Θεού, ενώ για τους Έλληνες ο ίδιος όρος δηλώνει την αιτία που βρίσκεται πίσω από την τάξη του σύμπαντος και το πλεονέκτημα της φιλοσοφικής σκέψης να κατανοεί αυτήν την τάξη. Μιλώντας, λοιπόν, ο Παύλος για «λόγο του σταυρού» προσβάλλει τόσο τη  θρησκευτική όσο και τη λογικοκρατική σκέψη της εποχής του. Γιατί κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν θα σκεφτόταν ποτέ να κάνει έμβλημά του ένα σύμβολο της ατίμωσης και του θανάτου, όπως ήταν την εποχή εκείνη ο σταυρός. Αυτός όμως ο ατιμωτικός θάνατος του Ιησού πάνω στον σταυρό κατανοείται από τους χριστιανούς ως η υπέρτατη θυσία που χάρισε νέες, άγνωστες μέχρι τότε, δυνατότητες ζωής στην ανθρωπότητα. Έτσι, ο σταυρός έγινε για τους μαθητές του Χριστού από σύμβολο θανάτου σύμβολο ζωής και σύμβολο της δύναμης του Θεού, γιατί αποκαλύπτει τη δύναμη του Θεού να σώσει τον κόσμο.
  Αυτή είναι η πρόταση ζωής που οι χριστιανοί αντιπαραθέτουν απέναντι στον οπτιμισμό των ανθρωπιστών, στα οικονομικά συστήματα των καπιταλιστών και των μαρξιστών, στον υλισμό και στον πραγματισμό των τεχνοκρατών. Πρόκειται για μια πρόταση ζωής που φαίνεται να προσκρούει, όπως άλλωστε και το σύμβολο του σταυρού, σε κάθε ανθρώπινη λογική. Αυτό το γνωρίζει επίσης ο απόστολος Παύλος. Ο Παύλος γνωρίζει ότι για την ιουδαϊκή σκέψη οτιδήποτε υπάρχει είναι αποτέλεσμα της απόλυτης, ακόμη και αυθαίρετης, ελευθερίας του Θεού και των επεμβάσεών του μέσα στον χώρο και στον χρόνο, ενώ για την ελληνική νοοτροπία μια τέτοια ελευθερία που μπορεί να αυθαιρετεί απέναντι στον κόσμο και στην αρμονία του θεωρείται ύβρις. Έτσι, αν για τον Ιουδαίο το κέντρο βάρους πέφτει στο γινόμενο, στο ενεργούμενο, και γι’ αυτό βλέπει τα πάντα από τη σκοπιά της Ιστορίας, το ενδιαφέρον του Έλληνα εστιάζεται στο υπάρχον. Για τον Ιουδαίο που γίνεται χριστιανός το οντολογικό ερώτημα σχετικά με τον Χριστό είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο· μπορεί εύκολα να κατανοήσει τον Χριστό ως μια επέμβαση του Θεού στον κόσμο, και γι’ αυτό επιζητεί ως επιβεβαίωση της επέμβασης αυτής ένα θαύμα. Αντίθετα, για να κατανοήσει ο Έλληνας το ευαγγέλιο, πρέπει πρώτα να δώσει μια ικανοποιητική απάντηση στο σχετικό με το τι είναι ο Χριστός ερώτημα και γι’ αυτό επιχειρεί να τον προσεγγίσει με τη φιλοσοφική σκέψη. Ο Παύλος αρνείται να διαλεχτεί με αυτόν τον τρόπο και αντιπροτείνει την εμπειρία των πιστών που βλέπουν στον σταυρικό θάνατο του Χριστού όχι μια ήττα αλλά ακριβώς το αντίθετο· την κορύφωση της δύναμης του Θεού.
  Παρά το φαινομενικώς παράλογο όμως της θεώρησης, το πόσο ρεαλιστική μπορεί να είναι μια πρόταση, που καλεί τους ανθρώπους να απαρνηθούν και να θυσιάσουν αυτό που περισσότερο από ο,τιδήποτε άλλο επιθυμούν προκειμένου να το κερδίσουν, προκύπτει εύκολα από μια απλή αλλά διερευνητική ματιά στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει κατακτήσει περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη εποχή και ταυτόχρονα έχει χάσει όλα όσα νόμιζε ότι κατέκτησε:
·  Στήριξε τις ελπίδες του για ασφάλεια στα όπλα και ανέπτυξε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, όμως σήμερα οι άνθρωποι αισθάνονται περισσότερο ανασφαλείς από ποτέ.
·  Αναζήτησε την επικοινωνία και την επαφή με τους συνανθρώπους του και ανέπτυξε στον ύψιστο βαθμό τις τηλεπικοινωνίες και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, όμως σήμερα ο άνθρωπος διαπιστώνει ότι, αν και περιστοιχίζεται από δεκάδες συσκευές τηλεφώνων, φαξ, τηλεοράσεων, υπολογιστών, κλπ, η πραγματική επαφή του και κυρίως η αλληλοκατανόηση με τους συνανθρώπους του έχει γίνει δυσκολότερη από ποτέ.
·  Στήριξε τις ελπίδες του για άνετη ζωή στην οικονομική ανάπτυξη και ακολούθησε διάφορα οικονομικά μοντέλα, για να διαπιστώσει τελικά ότι τα δύο τρίτα του πληθυσμού της γης πλησιάζουν τα όρια της εξαθλίωσης και εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν από την πείνα.
·  Στήριξε τις ελπίδες του για μακροζωία στη χημεία και στα φάρμακα, για να διαπιστώσει σήμερα ότι η ζωή του, αν και επιμηκύνθηκε, έγινε περισσότερο κενή από ποτέ.
·  Αναζήτησε την ευημερία στην τεχνολογία, για να διαπιστώσει σήμερα ότι η εξαντλητική χρήση των πόρων της γης έφερε τον πλανήτη ολόκληρο στο χείλος της καταστροφής.
Έτσι, θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι η σημερινή εποχή είναι ταυτόχρονα η καλύτερη και η χειρότερη όλων. Είναι η καλύτερη εποχή, λόγω των επιτευγμάτων της, αλλά και η χειρότερη, λόγω των συνεπειών αυτών ακριβώς των επιτευγμάτων.
  Σήμερα, λοιπόν, που ο άνθρωπος βλέπει να χάνει όλα όσα νόμιζε ότι κέρδισε, ψάχνει να βρει καινούργια στηρίγματα και αναζητά νέους προσανατολισμούς στη ζωή του. Κάποιος σοφός είχε προβλέψει παλιότερα πως, όταν οι άνθρωποι θα πάψουν να πιστεύουν στον Ιησού Χριστό, δεν θα γίνουν άπιστοι, αλλά θα πιστεύουν σε οτιδήποτε. Η εποχή αυτή ήρθε. Οι κοσμοϊστορικές αλλαγές του τέλους του κ΄ μ.Χ. αιώνα κλόνισαν την εμπιστοσύνη εκατομμυρίων ανθρώπων στα διάφορα κοινωνικά συστήματα και έστρεψαν τις ελπίδες πολλών στην αναζήτηση μεταφυσικών λύσεων. Πολλοί χάρηκαν τότε και κάποιοι θριαμβολόγησαν για τη λεγόμενη “επιστροφή του Θεού”. Βλέποντας όμως σήμερα τα πράγματα πιο ψύχραιμα διαπιστώνει κανείς ότι ο αληθινός Θεός δεν επέστρεψε ποτέ πραγματικά, ούτε οι άνθρωποι στράφηκαν σ’ αυτόν. Αντίθετα επέστρεψαν οι δεισιδαιμονίες και οι προλήψεις των πιο σκοτεινών εποχών της ανθρωπότητας και, μάλιστα, κυριαρχούν και καθορίζουν ακόμη και τη ζωή των χριστιανών. Οι εκπομπές με αστρολόγους μάγους και άλλους απίθανους σωτήρες πληθαίνουν συνεχώς σε όλα τα κανάλια της τηλεόρασης. Ακόμη και η Ορθοδοξία μοιάζει να έχασε το πραγματικό της νόημα και έγινε πολιτικό σύνθημα. Έτσι που σήμερα φαίνεται να βρίσκει την εκπλήρωσή της εκείνη η παλιά προφητεία που βρίσκεται καταχωρισμένη στο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα:
Ο Κύριος λέει: «Ο λαός αυτός έρχεται κοντά μου μόνο με τα λόγια και με τιμά μόνο με τα χείλη του· η καρδιά τους όμως βρίσκεται πολύ μακριά από μένα· δεν ωφελεί που με λατρεύουν, αφού διδάσκουν εντολές και διδαχές που επινόησαν οι άνθρωποι» (Ησα κθ΄ 13).
Καθημερινά εμφανίζονται καινούργιες θρησκείες, που ευαγγελίζονται τους πιο απίθανους τρόπους σωτηρίας, οδηγώντας δεκάδες ανθρώπους στην καταστροφή, ακόμη και στην αυτοκτονία. Ακόμη και η λατρεία του Σατανά γνωρίζει σήμερα τέτοια άνθιση, όση δεν είχε ούτε στον μεσαίωνα.
  Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η προβολή του σταυρού σήμερα αποκτά ένα πολύ πιο ουσιαστικό νόημα από αυτό μιας συμβολικής τελετής. Γιατί ο σταυρός μπορεί να γίνει σήμερα ένα σταθερό σημείο προσανατολισμού για τον άνθρωπο που ψάχνει να βρει τον δρόμο του. Και ο δρόμος που δείχνει ο σταυρός δεν είναι άλλος από αυτόν που ακολούθησε και ο Χριστός. Ο Χριστός πάνω στον σταυρό δεν έχει απολύτως τίποτε, είναι γυμνός, έχει χάσει τα πάντα· ακόμη και τα ρούχα του τα μοίρασαν οι σταυρωτές του. Και όμως, αυτήν ακριβώς τη στιγμή θα κερδίσει τη σωτηρία ολόκληρου του κόσμου. Σ’ αυτόν το δρόμο της αγάπης και της θυσίας καλεί όλους τους ανθρώπους ο σταυρός. Τους καλεί να αρνηθούν ό,τι αγαπούν περισσότερο, τον ίδιο τους τον εαυτό· να εγκαταλείψουν τις νόμιμες και δίκαιες απαιτήσεις τους, τις φυσιολογικές και δικαιολογημένες επιθυμίες που έχει το εγώ τους μέσα στη ζωή· τους καλεί να αρνηθούν την ασφάλεια μιας καλοβολεμένης και καθωσπρέπει ζωής. Ταυτόχρονα όμως τους βεβαιώνει πως μόνον όσα θυσιάσουν θα κερδίσουν πραγματικά. Δύσκολος, βέβαια, ο δρόμος αυτός· αλλά είναι ο μόνος από τον οποίο έχει ανάγκη σήμερα ο κόσμος, καθώς είναι ο μόνος που παρέχει μια ρεαλιστική πρόταση νοηματοδότησης της ζωής.

www.amen.gr

Παρασκευή, 12 Σεπτεμβρίου 2014

ΚΑΙΡΟΣ: Επιστολή στον Υπουργό Παιδείας για τις Απαλλαγές


Ιστοσελίδα: http://www.kairosnet.gr
Ηλ. Δνση: kairos.theologoi@gmail.com
Τηλέφωνο: 210 6520054
Χολαργός 11 Σεπτεμβρίου 2014
Αριθ. Πρωτ.26
ΠΡΟΣ
τον Υπουργό Παιδείας
κ. Α. Λοβέρδο
Kοιν.: Υφυπουργό Παιδείας
κ. Α. Δερμεντζόπουλο
Γ.Γραμματέα Θρησκευμάτων
κ. Γ. Καλαντζή
ΘΕΜΑ: ΑΠΑΛΛΑΓΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ
Αξιότιμε κύριε υπουργέ,
Θεωρούμε υποχρέωσή μας να σας καταστήσουμε κοινωνό της έντονης ανησυχίας που διακατέχει τον κλάδο των θεολόγων εκπαιδευτικών όσον αφορά στις διαλυτικές επιπτώσεις που φοβόμαστε ότι θα έχει φέτος στο Λύκειο ο θεσμός της απαλλαγής από το μάθημα των Θρησκευτικών· επιπτώσεις διαλυτικές τόσο για το ίδιο το μάθημα όσο και γενικότερα για το σχολικό πρόγραμμα. Θερμά σας παρακαλούμε να επιληφθείτε του θέματος το ταχύτερο δυνατόν, λαμβάνοντας υπ' όψη τα επιχειρήματα αλλά και τις προτάσεις που σας υποβάλλουμε μέσω του παρόντος υπομνήματος.
Ποιο είναι το πρόβλημα: Το πλαίσιο της απαλλαγής από τα θρησκευτικά, όπως ορίζεται από την υπ' αρ. 133099/Γ2/19.09.2013 εγκύκλιο του Υπ. Παιδείας είναι ασαφές και αντιφατικό. Το μάθημα αναγνωρίζεται τύποις ως υποχρεωτικό, αλλά κατ' ουσίαν είναι δυνατή η απαλλαγή οποιουδήποτε με την επίκληση λόγου που αφορά άλλη θρησκευτική δέσμευση ή ακόμη πιο απλά «λόγων θρησκευτικής συνείδησης», χωρίς σαφή διαδικασία και χωρίς κριτήρια επιβεβαίωσης αυτών των λόγων από το σχολείο. Κατά δεύτερον δεν προβλέπεται ισότιμη και παιδαγωγικά ουσιαστική εναλλακτική εκπαιδευτική απασχόληση του απαλλασσόμενου μαθητή ή της απαλλασσόμενης μαθήτριας.
Το ασαφές και αντιφατικό αυτό πλαίσιο έχει ως συνέπειες:
α) Αναίρεση της ισονομίας των μαθητών, επιτρέποντας την αβασάνιστη διάκριση στις εκπαιδευτικές τους υποχρεώσεις και την εκπαιδευτική ύλη που διδάσκονται. Ως προς αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπ' όψη και η υπ' αρ. 115/2012 απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Χανίων.
β) Παιδαγωγικά προβλήματα. (α) Ενθαρρύνεται η φυγοπονία. (β) Καθίσταται δυνατή η ντε φάκτο περιθωριοποίηση του απαλλασσόμενου παιδιού έναντι της υπόλοιπης τάξης (άσχετα αν αυτό γίνεται χωρίς διοικητικές συνέπειες). (γ) Επίσης, προβληματική από παιδαγωγικής απόψεως είναι και η μετακίνηση σε άλλο τμήμα.
γ) Διοικητική αταξία, η οποία οφείλεται αφενός στις μετακινήσεις μαθητών από τμήμα σε τμήμα, με το πρόβλημα να γίνεται ακόμα πιο σοβαρό όταν δεν πρόκειται για ένα ή δύο παιδιά, αλλά για περισσότερα, αφετέρου στην ολοένα συχνότερα παρατηρούμενη διαφορετική ερμηνευτική προσέγγιση της εγκυκλίου εκ μέρους διευθυντών σχολικών μονάδων, οι οποίοι είτε «αρνούνται» την έγκριση μεγάλου αριθμού αιτήσεων για απαλλαγή είτε είναι ιδιαίτερα «ενδοτικοί» σε ανάλογες περιπτώσεις.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα γενικώς, φέτος, ιδιαίτερα στο λύκειο όπου οι μαθητές προσέρχονται με έντονο το άγχος από τη λειτουργία του νέου θεσμού της ΤΘΔΔ, υπάρχει το ενδεχόμενο πολλοί μαθητές – μαζί και οι γονείς τους – να βρουν στο θεσμό της απαλλαγής μια κακώς νοούμενη ευκαιρία να εξεταστούν σε λιγότερα μαθήματα.
Ως εκ τούτου, θεωρούμε αναγκαία την έκδοση νέας εγκυκλίου, η οποία θα ορίσει με σαφήνεια τόσο τις προϋποθέσεις της απαλλαγής, όσο και την εναλλακτική απασχόληση του μαθητή, αποτρέποντας την προσχηματική χρήση του θεσμού.
Για τα δύο αυτά ζητήματα οι δικές μας προτάσεις είναι οι ακόλουθες:
α) ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΑΠΑΛΛΑΓΗΣ: Πρότασή μας είναι να παρέχεται η δυνατότητα απαλλαγής «για τους αλλόθρησκους ή ετερόδοξους μαθητές ή όταν συντρέχουν σοβαροί λόγοι θρησκευτικής συνείδησης, διαπιστωμένοι από τον σύλλογο καθηγητών μετά από σχετική εισήγηση του διευθυντή και του αρμόδιου θεολόγου καθηγητή». Προτείνουμε δηλαδή στους λόγους θρησκευτικής συνείδησης να προστεθεί ο όρος «σοβαροί» και να γίνεται σαφής υπόμνηση ότι ο σύλλογος καθηγητών οφείλει να εξετάσει και να διαπιστώσει την ακρίβεια των επικαλούμενων λόγων μετά από κοινή εισήγηση του διευθυντή του σχολείου και του αρμόδιου θεολόγου ή μετά από χωριστές εισηγήσεις σε περίπτωση μεταξύ τους διαφωνίας. Η διαδικασία αυτή δεν απαιτεί τον έγγραφο προσδιορισμό των λόγων· αλλά έστω και προφορικά, είναι μια κάποια εγγύηση ότι δεν θα επιτρέψει σε μαθητές και γονείς να μπορούν να επικαλεστούν αβασάνιστα και προσχηματικά τη θρησκευτική συνείδηση γενικώς και αορίστως. Πολύ δε περισσότερο δεν θα επιτρέψει ενδεχόμενα και σε μαθητές που ανήκουν στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση να χρησιμοποιήσουν νομοτύπως μεν, ως κάλυψη δε, το «λόγοι θρησκευτικής συνείδησης», ώστε να τύχουν της απαλλαγής και κατ' αυτόν τον τρόπο την παρακολούθηση ενός ελαφρύτερου προγράμματος σπουδών, μειωμένου κατά ένα εξεταζόμενο μάθημα.
β) ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ: Πρότασή μας είναι στο μεν Λύκειο, αντί του μαθήματος των θρησκευτικών ο απαλλασσόμενος μαθητής να παρακολουθεί κανονικά και με πλήρεις υποχρεώσεις ένα επιπλέον από τα επιλεγόμενα-εξεταζόμενα μαθήματα, ενώ στο μεν Δημοτικό οι απαλλασσόμενοι μαθητές να έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής σε επιπλέον δραστηριότητα από την ευέλικτη ζώνη, στο δε Γυμνάσιο κάποια από τις βιωματικές δράσεις. Δεδομένου ότι το ζήτημα αυτό δεν έχει τύχει της δέουσας προσοχής ούτε στην ισχύουσα ούτε και στις προηγούμενες σχετικές εγκυκλίους, θα πρέπει ίσως να υπογραμμίσουμε ότι η σωστή αντιμετώπισή του μπορεί να συμβάλει στην αποφυγή των προσχηματικών αιτήσεων απαλλαγής περισσότερο κι από το ζήτημα των προϋποθέσεων.
Κύριε υπουργέ,
Κατανοούμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει ριζική λύση αυτού του προβλήματος παρά μόνον όταν καθιερωθεί ένα μη-ομολογιακό και μη-κατηχητικό μάθημα θρησκευτικών που θα απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως τους μαθητές και τις μαθήτριες του ελληνικού σχολείου, ανεξαρτήτως θρησκεύματος και εθνικής καταγωγής· οπότε δεν θα τίθεται πλέον ζήτημα απαλλαγής.
Παρά ταύτα, και μέχρι αυτό να καταστεί δυνατόν, θα πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια και να εξαντληθούν όλα τα όρια ώστε και στην παρούσα κατάσταση να μην επιτραπεί η ντε φάκτο αναίρεση του υποχρεωτικού χαρακτήρα του μαθήματος. Κι ας ληφθεί υπ' όψη ότι τις τελευταίες δεκαετίες το μάθημα των θρησκευτικών δεν έχει πλέον κατηχητικό χαρακτήρα· ότι αποτελεί μια ευκαιρία διαλόγου για ουσιώδη πνευματικά και προσωπικά ζητήματα, την οποία πιθανόν οι μαθητές να μη τη βρουν σε άλλο μάθημα· και ότι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων εκπαιδευτικών θεολόγων καταβάλλει κάθε προσπάθεια ώστε το μάθημα να διεξάγεται χωρίς να θίγεται η ελευθερία και η προσωπικότητα κανενός μαθητή.
Είμαστε στη διάθεσή σας για κάθε περαιτέρω διευκρίνηση.
Εκ μέρους του Δ.Σ
Ο Πρόεδρος
ΑΝΔΡΕΑΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ
Σχ. Σύμβουλος Θεολόγων Δυτ. Μακεδονίας
Ο. Γ. Γραμματέας
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ
Θεολόγος-Φιλόλογος
Καθηγητής Δ.Ε

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Θεός ,ο Έρωτας και η Νεολαία.Ημερίδα στην Κοζάνη!

Πραγματοποιήθηκε χθες, 9 Σεπτεμβρίου 2014, στην αίθουσα εκδηλώσεων του 4ου ΓΕΛ Κοζάνης ,με μεγάλη επιτυχία η Επιμορφωτική Ημερίδα των Θεολόγων της Δυτικής Μακεδονίας.Στην ημερίδα έδωσαν το παρόν περισσότεροι από ογδόντα εκπαιδευτικοί από όλες τις περιφερειακές ενότητες (Φλώρινα,Καστοριά,Γρεβενά,Κοζάνη).Εισηγήσεις πραγματοποίησαν οι Χρυσόστομος  Σταμούλης , Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.,ο οποίος εισηγήθηκε το θέμα"Έρωτας και Σεξουαλικότητα" και ο Ανδρέας Αργυρόπουλος ,Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Δυτικής Μακεδονίας,του οποίου η εισήγηση είχε τίτλο: "Νέοι ,Θεός και Εκκλησία".Μετά την ολοκλήρωση των εισηγήσεων ακολούθησε συζήτηση υψηλού επιπέδου μεταξύ των παρισταμένων.Η παρουσία του συνόλου των συναδέλφων της Περιφέρειας ,οι περισσότεροι των οποίων,για πολλοστή φορά, ταξίδεψαν με δικά τους έξοδα από πολλά χιλιόμετρα μακριά,φανερώνει το ενδιαφέρον τους για ουσιαστική και ποιοτική επιμόρφωση.


















Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...