Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2015

ΚΑΙΡΟΣ :Γενική Συνέλευση και Εκλογές στις 26 Απριλίου!










Αγαπητά μέλη ,

Σύμφωνα με απόφαση του Δ.Σ στη τελευταία συνεδρίασή του (5/2/2014) ορίστηκαν ως ημέρες πραγματοποίησης της Εκλογο-απολογιστικής Γενικής Συνελεύσεως η 19η Απριλίου 2015(Κυριακή) στις 11.00π.μ και σε περίπτωση μη απαρτίας η 26η Απριλίου 2015(Κυριακή) την ίδια ώρα και στον ίδιο χώρο. Η Γενική Συνέλευση θα πραγματοποιηθεί στην έδρα του συλλόγου στο Χολαργό(Φιλανθρωπικός & Πολιτιστικός Σύλλογος « Το Σήμαντρο»), από την οποία θα προκύψει και η κεντρική εφορευτική επιτροπή που θα επιληφθεί του έργου της καταμέτρησης των ψήφων.

Όλα τα μέλη έχουν τη δυνατότητα να είναι υποψήφιοι για τις προσεχείς αρχαιρεσίες και πρέπει να καταθέσουν την υποψηφιότητά τους εγγράφως, συμπληρώνοντας και αποστέλλοντας ηλεκτρονικά τη συνημμένη αίτηση μέχρι τις 15 Απριλίου 2015, στην ηλεκτρονική διεύθυνσηkairos.theologoi@gmail.com ή ταχυδρομικά στην έδρα του συλλόγου (Τ.Θ 66003, Τ.Κ 15510, Χολαργός) Επίσης το Δ.Σ λαμβάνοντας υπόψη την τρέχουσα δυσμενή οικονομική συγκυρία, αποφάσισε η συνδρομή των 15 ευρώ εκάστου μέλους να έχει ισχύ για μια τριετία, όση δηλαδή και η θητεία του νέου Δ.Σ σύμφωνα με το καταστατικό του Συλλόγου. Συνημμένα αποστέλλονται 1) ένας σύντομος απολογισμός πεπραγμένων του απερχόμενου Δ.Σ και 2) αίτηση υποβολής υποψηφιότητος για τις προσεχείς αρχαιρεσίες. Μετά την οριστικοποίηση των υποψηφιοτήτων θα συγκροτηθεί το ενιαίο ψηφοδέλτιο το οποίο θα αποσταλεί σε όλα τα μέλη μαζί με οδηγίες για τον τρόπο ψηφοφορίας, που αφορούν ιδιαίτερα όσους θα ασκήσουν το δικαίωμά τους , κατά τα οριζόμενα στο Καταστατικό, με επιστολιμαία ψήφο.
Mε εκτίμηση


Εκ μέρους του Δ. Σ

Ο Πρόεδρος                   Ο Γ. Γραμματέας
Α. Αργυρόπουλος           Γ. Παπαδόπουλος



Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Από την εκδήλωση:"Ο διάλογος των φυσικών επιστημών με τη θεολογία και τη φιλοσοφία".





Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία,στις 21 του Μαρτίου 2015 στο Άργος Ορεστικό της Καστοριάς ,εσπερίδα με θέμα:"Στα χνάρια του νοήματος, ο διάλογος των φυσικών επιστημών με τη θεολογία και τη φιλοσοφία".Εισηγητές στην ενδιαφέρουσα σύναξη ήταν  ο κ.Εμμανουήλ Τσεσμελής, Διευθυντής Διεθνών σχέσεων CERN,Καθηγητής  στην  Οξφόρδη με θέμα:"Το Big Bang και οι διεπαφές της γνώσης- Επιστήμη,Θρησκεία και Φιλοσοφία",ο κ.Ανδρέας Βιτούλας, Δρ. Θεολογίας-Εκπαιδευτικός με θέμα:"Από τη μονή στην προσμονή" και ο κ.Πέτρος Παναγιωτόπουλος, Φυσικός-Δρ.Θεολογίας με θέμα:"Επιστημονική και θρησκευτική αναζήτηση:αδιαφορία ,σύγκρουση ή συμπλήρωση;" Ο τελευταίος ομιλητής λόγω εκτάκτου κωλύματος δεν μπόρεσε να παραστεί και την εισήγησή του ανέγνωσε ο θεολόγος κ.Σωκράτης Βασιόπουλος. Τη συζήτηση διηύθυνε ο έμπειρος δημοσιογράφος κ.Παντελής Σαββίδης.Χαιρετισμό απηύθυναν ο πρόεδρος της Ε.Λ.Μ.Ε. Καστοριάς, κ.Σπύρος Παρίσης και ο Πρόεδρος του ΚΑΙΡΟΥ, κ.Ανδρέας Αργυρόπουλος.Το ενδιαφέρον περιεχόμενο των εισηγήσεων έδωσε αφορμή για να γίνει ουσιαστική συζήτηση μεταξύ των παρισταμένων οι οποίοι στην πλειονότητά τους ήταν εκπαιδευτικοί όλων των ειδικοτήτων,μαθητές αλλά και επιστήμονες εκτός της εκπαιδευτικής κοινότητας.
Οργανωτές της εκδήλωσης ήταν :η Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Άργους ΟρεστικούΕ.Λ.Μ.Ε Καστοριάς και ο Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος "ΚΑΙΡΟΣ".Πολλά συγχαρητήρια σε όλους και ιδιαίτερα στον Ανδρέα Βιτούλα, ο οποίος ήταν η "ψυχή" της εκδήλωσης.





















Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2015

Επιστήμες της Παιδαγωγικής και Πρώτη Εφηβεία




Φίλοι και φίλες,

με χαρά σας παρουσιάζω το νέο βιβλίο που κυκλοφόρησε στις εκδόσεις Gutenberg και αφορά δασκάλους και καθηγητές όλων των ειδικοτήτων και ιδιαίτερα των θεολόγων.
Η μελέτη αυτή αφορά την πρώτη εφηβεία (11-15) και την παιδαγωγική προσέγγισή της. Σε αυτήν αναπτύσσονται θέματα που αφορούν τους πρώτους εφήβους και την ανάπτυξή τους. Αναλύονται με ένα εκπαιδευτικά ευρηματικό τρόπο για την πρώτη εφηβεία
η σημασία της οικογένειας, των φίλων, του σχολείου και των κοινωνικών ομάδων
η ανάπτυξη της θρησκευτικότητας και της πίστης,
η κατάλληλη παιδαγωγική προσέγγιση και διδακτική μεθοδολογία των μαθημάτων στο Δημοτικό και Γυμνάσιο και
η σύγχρονη παιδαγωγική και διδακτική προσέγγισή της Θρησκευτικής Εκπαίδευσης.
Παρουσιάζονται ακόμη σχέδια/σενάρια μαθήματος και η επιστημονική τεκμηρίωσή τους για δασκάλους και εκπαιδευτικούς με έμφαση στη δημιουργία κοινότητας μάθησης και σχέδια μαθήματος για δασκάλους και θεολόγους, ως παραδείγματα της προτεινόμενης μεθόδου.
Απευθύνεται σε πανεπιστημιακούς δασκάλους και τους φοιτητές τους, σε εκπαιδευτικούς, που θα τους χρησιμεύσει ως πηγή γνώσεων, συμβουλών και ως ένα εργαλείο στο σχολείο, σε εμψυχωτές και παιδαγωγούς που σχετίζονται με την εκπαίδευση και την αγωγή και σε γονείς που επιθυμούν να γνωρίσουν καλύτερα τα παιδιά τους τη στιγμή που εισέρχονται στην εφηβεία.

Σας ευχαριστώ πολύ γιατί μέχρι τώρα σας βρήκα συνοδοιπόρους σε αυτό το ταξίδι. 

Μάριος Κουκουνάρας Λιάγκης
Μάρτιος 2015

Παρουσίαση βιβλίου "Οι ψυχοσεξουαλικές αλλαγές στην εφηβεία"




Οι Εκδόσεις Αρμός σας προσκαλούν

στην παρουσίαση του βιβλίου 

ΟΙ ΨΥΧΟΣΕΞΟΥΑΛΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ

των Χριστίνας Μιχαλοπούλου & Γιώργου Κίσσα

την Παρασκευή 3 Απριλίου, στις 19.30

στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5 & Σταδίου)

Για το βιβλίο θα μιλήσουν

Μαρία ΚισσανδράκηΠαιδοψυχίατρος - Ψυχαναλύτρια

Νίκος ΚαζάζηςΦιλόλογος - Επιμελητής Εκδόσεων 

Σωτήρης ΜανωλόπουλοςΨυχίατρος - Παιδοψυχίατρος - Ψυχαναλυτής

και οι συγγραφείς

Παρουσίαση του βιβλίου του Colin J. Humphreys, Η ημέρα που σταυρώθηκε ο Ιησούς, στη Θεσσαλονίκη


Humphreys_PublicΟι εκδόσεις Μέθεξις και τα καταστήματα Publicσας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου τουColin J. Humphreys, Η ημέρα που σταυρώθηκε ο Ιησούς. Ανασυνθέτοντας τις τελευταίες ημέρες του πάθους, που θα γίνει την Πέμπτη 2 Απριλίου στοPublic της Αριστοτέλους (Τσιμισκή 24-Στοά Χιρς) και ώρα 18.00.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Καθηγητής της Παλαιάς Διαθήκης και Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ
Χαράλαμπος Ατματζίδης, Επίκουρος Καθηγητής της Καινής Διαθήκης του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ
Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας και Πρόεδρος του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ
Ανίτα Κλήμη, ιδιοκτήτρια Κέντρων Ξένων Γλωσσών και θεολόγος (μεταφράστρια του βιβλίου)
Μόσχος Γκουτζιούδης, Επίκουρος Καθηγητής της Καινής Διαθήκης του Τμήματος Θεολογίας του ΑΠΘ (επιμελητής του βιβλίου)
Στο τέλος θα ακολουθήσει συζήτηση.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

Ανδρέας Βιτούλας:Τὸ γεγονὸς τῆς γνώσης: ἀπὸ τὴ μονὴ στὴν προσμονὴ

Εισήγηση του εκλεκτού συναδέλφου Ανδρέα Βιτούλα στην εκδήλωση με θέμα:"Στα χνάρια του νοήματος, ο διάλογος των φυσικών επιστημών με τη θεολογία και τη φιλοσοφία".Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στις 21 του Μαρτίου 2015 στο Άργος Ορεστικό.
Οργανωτές:Δημοτική Κοινωφελής Επιχείρηση Άργους Ορεστικού,Ε.Λ.Μ.Ε Καστοριάς,Πανελλήνιος Θεολογικός Σύνδεσμος "ΚΑΙΡΟΣ".



«Ὁ κόσμος ἔχει νόμους καὶ εἶναι βαρετός. Οἱ νόμοι αὐτοὶ δυστυχῶς δὲν παραβιάζονται. […] Νιώθεις τὴν τρομερὴ πλήξη; Ὁ μεσαίωνας θά ’ταν ἐνδιαφέρων. Σπίτι καὶ φάντασμα, ἐκκλησία καὶ Θεός. […] Ἂν ὁ Θεὸς εἶναι τρίγωνο, δὲν ξέρω τὶ νὰ σκεφτῶ». «Ὁ ἄνθρωπος πάντα ἀμυνόταν ἀπέναντι στοὺς ἄλλους καὶ τὴ φύση. Κακοποίησε τὴ φύση, βασίστηκε στὴ βία, στὸ φόβο, στὴν ἐξάρτηση. Ἡ τεχνικὴ πρόοδος μᾶς ἔδωσε μόνο ἄνεση καὶ ὄργανα βίας γιὰ ἐξουσία. Εἴμαστε ἄγριοι. Κάναμε τὸ μικροσκόπιο ρόπαλο. Ὄχι, οἱ ἄγριοι εἶναι πιὸ πολιτισμένοι». Αὐτὰ ποὺ μόλις ἀνέφερα εἶναι τὰ λόγια δύο ἡρώων δύο διαφορετικῶν ταινιῶν τοῦ μεγάλου Ρώσου σκηνοθέτη Ἀντρέι Ταρκόφσκι. Ἐκφράζουν τὴν ἀπώλεια τοῦ νοήματος σ’ ὅλη της τὴν τραγικὴ διάσταση. Ὁ πρῶτος βιώνει τέτοια ὑπαρξιακὴ ξηρότητα ποὺ προτιμᾶ τὸν μεσαίωνα καὶ ὁ δεύτερος ἑρμηνεύει τὶς ἀποκρουστικὲς συνέπειες τῆς συλλογικῆς πνευματικῆς στειρότητας.
Νομίζω ὅτι ὁ Ταρκόφσκι ἐκφράζει μὲ τὸν καλύτερο τρόπο αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ ζητᾶμε νὰ ψηλαφήσουμε στὴ σημερινή μας συνάντηση. Δὲν ἀποτελεῖ ὑποκειμενικὴ αἴσθηση ὅτι ὁ σύγχρονος πολιτισμὸς δομεῖται ὁλοένα καὶ περισσότερο στὴν ἀπώλεια τοῦ νοήματος. Αὐτὸ ποὺ φαίνεται νὰ ἐνδιαφέρει δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀποτελεσματικότητα καὶ ἡ ἀτομική της χρήση. Πάνω δὲ σὲ αὐτὴ τὴν καταθλιπτικὴ βάση θεμελιώνεται τὸ θυσιαστήριο τῆς μετανεωτερικῆς μας θεότητας: ἡ ἰσχύς, ἡ δύναμη. Ἀγαπημένη θεραπαινίδα τῆς σύγχρονης εἰδωλολατρίας εἶναι ἡ γνώση. Ἡ ἐξουσιαστικὴ ὅμως χρήση τῆς γνώσης ἀπομυζᾶ τὴ γῆ, θέτει τὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων στὸ νάρθηκα τῆς κατοχῆς – οἱ ἄνθρωποι πιὰ δὲν μετέχουν ἀλλὰ κατέχουν τὸν κόσμο, τὴ φύση, τὴν πολιτεία, τὸν διπλανὸ καὶ τελικὰ τὸ ἴδιο τὸ γεγονὸς τῆς ζωῆς. Ὅλα αὐτὰ συντελοῦνται διότι συνέβη μιὰ καθοριστικὴ ἀλλαγὴ στὶς προτεραιότητες τῆς ζωῆς: Ἡ ἀναζήτηση τοῦ νοήματος ἀντικαταστάθηκε ἐν πολλοῖς ἀπὸ τὴ βεβαιότητα τῆς ἀντικειμενικότητας. Εἶναι σπουδαῖο φυσικὰ τὸ γεγονὸς ὅτι καταφέραμε νὰ ἐλαχιστοποιήσουμε τὴν παιδικὴ θνησιμότητα. Τὶ ἀξία δίνουμε ὅμως στὸ ἐπίτευγμα αὐτὸ ὅταν συγχρόνως ἐλαχιστοποιοῦμε τὴν ἀναζήτηση αἰτίας καὶ σκοποῦ στὴ μακροημέρευση; Γιὰ παράδειγμα ἐπίσης, μία πολυκατοικία ἀπὸ μπετὸν προορίζεται νὰ καλύψει τὶς στεγαστικὲς ἀνάγκες κάποιων ἀνθρώπων, ὅπως καὶ τὸ ταπεινότερο χωριάτικο σπίτι πρὶν ἀπὸ πολλὲς δεκαετίες. Ὅμως ἡ πρώτη ἐπιλογὴ μὲ τὴν ἀδιαφοροποίητη τυποποίηση ὑπηρετεῖ ἀνάγκη, εἶναι ἀπολύτως προσανατολισμένη σὲ ἕνα συγκεκριμένο χρήσιμο ἀποτέλεσμα καὶ μέχρι ἐκεῖ. Τὸ πέτρινο σπίτι ἴσως νὰ κάλυπτε λιγότερες καὶ ταπεινότερες ἀνάγκες ἀλλὰ ἀνέδυε τὸ ἄρωμα τῆς περιβαλλοντικῆς ἰδιαιτερότητας, τὴ χάρη τῶν μαστόρων του, τὸ κάλλος τοῦ σεβασμοῦ στὸ ὑλικὸ καὶ τὸ σμίξιμό του μὲ τὸν φυσικό του χῶρο. Στὴν πρώτη περίπτωση ἡ γνώση ἐνδιαφέρεται νὰ κατακτήσει πρακτικὸ ὄφελος. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἡ γνώση πρωτίστως μετέχει στὴν ἁρμονία μιᾶς κοινότητας περιβάλλοντος καὶ ἀνθρώπων.
Στὰ λόγια τῶν πρωταγωνιστῶν τοῦ Ταρκόφσκι ἀντικατοπτρίζεται πλήρως ἡ σημερινὴ ἐποχή, ἡ ὁποία καυχᾶται γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει ἐξοβελίσει τὸν μύθο ἀπὸ τὸ προσκήνιο. Αὐτὸ ὅμως διαθέτει μιὰ διπλὴ τραγικότητα: Ἀπὸ τὴ μιὰ στὸ ὄνομα προνεωτερικῶν μύθων σήμερα λαμβάνουν χώρα μιὰ σειρὰ ἀπὸ τὰ πλέον ἀπάνθρωπα ἐγκλήματα ποὺ συγκλονίζουν τὴν οἰκουμένη, ἐνῶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὸ ὑποτιθέμενο καθαρτήριο πῦρ τοῦ μύθου -ἡ ἐπιστήμη καὶ ἡ τεχνολογία- ἔχουν μυθοποιήσει τὸν ἑαυτό τους μὲ τρόπο τόσο ἀλαζονικό, ποὺ ἀγγίζει πιὰ χαρακτηριστικὰ γνωσιολογικοῦ καὶ συνεπῶς πολιτισμικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Μᾶλλον πρέπει νὰ ξαναθυμηθοῦμε τὴ λειτουργικότητα τοῦ μύθου, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὸν ἀρχαῖο ἱστορικὸ τῆς φιλοσοφίας Διογένη Λαέρτιο, εἶναι «λόγος ψευδὴς εἰκονίζων ἀλήθεια».
Δὲν ἦταν ὅμως πάντοτε τὰ πράγματα ἔτσι, κι αὐτὸ διατυπώνεται φυσικὰ χωρὶς καμία διάθεση ἐξιδανίκευσης τοῦ παρελθόντος. Στὴ μακρὰ περιπέτεια τῆς ἀνθρώπινης ἀναζήτησης ἡ προσωκρατικὴ σκέψη ἐπέχει θέση μητρικῆς τροφοῦ. Αὐτὴ σηματοδοτεῖ τὴν πρώτη ἀπόπειρα ορθολογικῆς ἑρμηνείας τοῦ κόσμου. Τὴν χαρακτηρίζει ἡ προσπάθεια νὰ ἐντοπιστεῖ ἡ κοινὴ ὀντολογικὴ ἀρχὴ τῶν ὄντων. Καὶ αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸν πρόδρομο τῆς ἑνοποιημένης φυσικῆς θεωρίας, ποὺ σήμερα, ἂν δὲν κάνω λάθος, εἶναι ζητούμενο. Τὸ ἄπειρο τοῦ Ἀναξίμανδρου, ὁ ἀποφατικὸς μονοθεϊσμὸς τοῦ Ξενοφάνη, ἡ ἀριθμολογικὴ ἁρμονία τοῦ Πυθαγόρα, ὁ κρυμμένος ὑπέρτατος λόγος τοῦ Ἡράκλειτου, τὸ συμπαγὲς καὶ σταθερὸ ὄν τοῦ Παρμενίδη, τὸ νεῖκος καὶ ἡ φιλότητα τοῦ Ἐμπεδοκλῆ, ἡ ἀτομικὴ θεωρία τοῦ Δημόκριτου ἰχνηλατοῦν μὲ διαφορετικὸ τρόπο τὸ νόημα τοῦ εἶναι στὴ βάση τῆς μετοχῆς. Στὴν κοινὴ πεποίθηση δηλαδὴ ὅτι ἡ γνώση δὲν ἐξαντλεῖται στὴν ἀτομικὴ διανοητικὴ κατάληψη κάποιου ἀντικειμένου ἀλλὰ στὸν συντονισμὸ ὅλης τῆς ὕπαρξης μὲ τὴν κοινὴ ἐμπειρία. Εἶναι ἄλλο νὰ βρίσκω τὴν ἀλήθεια διατυπωμένη σὲ κάποιον ὁρισμὸ καὶ ἄλλο νὰ τὴ γεύομαι ὡς γεγονὸς ζωῆς. Ἀργότερα ὁ Σωκράτης θὰ τονίσει ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ στραφοῦμε στὴ γνώση τῶν ὄντων πρὶν γνωρίσουμε τὸν ἄνθρωπο πλατύνοντας ἔτσι τὴν ἀναζήτηση τῆς ἀρχαιοελληνικῆς σκέψης στὴ δυνατότητα νὰ συνδεθεῖ τὸ ὅλον εἶναι μὲ τὴν συγκεκριμένη ὕπαρξη. Ὁ Πλάτωνας θὰ συγκεφαλαιώσει τὴν ἑλληνικὴ ὀντολογία καὶ γνωσιοθεωρία στὴ θέα-ὅραση καὶ μέθεξη τῶν αἰσθητῶν στὰ αἰώνια πρωτότυπά τους, ἐνῶ ὁ Ἀριστοτέλης ποὺ ἀνακάλυψε τὴ λογική, θὰ πεῖ πὼς οἱ ἄνθρωποι ἐπιζήτησαν τὴν ἐπιστήμη χάριν τῆς ἀλήθειας καὶ ὄχι χάριν τῆς χρησιμότητας, διότι ἡ ἀναζήτηση τοῦ χρήσιμου δὲν ἁρμόζει στοὺς μεγαλόψυχους καὶ τοὺς ἐλεύθερους. Συνοψίζοντας λοιπὸν θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ ἀρχαιοελληνικὸ φιλοσοφικὸ κατόρθωμα στὶς ποικίλες ἐκδοχές του προσεγγίζει τὴ γνώση ὡς ἕνα γεγονὸς καθολικότερο τοῦ ὀφέλους, τῆς χρησιμότητας καὶ τῆς ἀποτελεσματικότητας. Καὶ εἶναι αὐτὴ ἡ ὀπτικὴ τῶν πραγμάτων ποὺ ἐπιτρέπει τὴν ἀνάδυση νοήματος, καθὼς ἡ γνώση εἶναι ἐλεύθερη ἀπὸ κάθε εἴδους ἀναγκαιότητες. Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας θέλει νὰ γνωρίζει ὄχι ἐπιμέρους πράγματα ἀλλὰ τὸ ὅλον· καὶ θέλει νὰ γνωρίζει ὄχι γιὰ νὰ κατανοήσει ἐξωτερικὰ ἀλλὰ γιὰ νὰ μετάσχει κατὰ τὸ δυνατὸν σὲ αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει ἀληθινά. Ὅταν μετέχει στοὺς ἀμεσοδημοκρατικοὺς θεσμοὺς τῆς πόλης, δὲν τὸ κάνει γιὰ νὰ διευθετήσει ἁπλῶς πρακτικὰ ζητήματα ἀλλὰ πρωτίστως γιὰ νὰ μιμηθεῖ, νὰ μετάσχει καὶ νὰ ἐνσαρκώσει κατὰ τὸ δυνατὸ τὸ κοσμικὸ κάλλος ποὺ τοῦ προκαλεῖ θαυμασμὸ καὶ ἀπορία. Τὸ παράδειγμα τῆς κλασικῆς τέχνης ἐπίσης εἶναι ἀφοπλιστικό. Οἱ παραγγελίες τῶν θαυμαστῶν κτιρίων δὲν καθορίζονται ἀπὸ ἀτομικὲς ἐμπνεύσεις ἀλλὰ ἀπὸ συνελεύσεις καὶ συμβούλια. Τὰ ἔργα τέχνης ἔχουν σκοπὸ νὰ ἐκφράσουν τὸν συλλογικὸ πόθο νὰ μιμηθεῖ ἡ κοινότητα τὸ ἀγαθό, τὸν λόγο τῆς κοσμικῆς ἁρμονίας. Ἡ ρυθμικὴ κίνησή τους ἐπιτυγχάνεται μὲ τὴν ἰδιαιτερότητα κάθε στοιχείου. Σκαλοπάτια, ἀετώματα, στέγες, κίονες εἶναι ὅλα διαφορετικὰ μεταξύ τους, ὥστε νὰ μὴν δίνεται ἡ ἐντύπωση ὅτι κατακτᾶται καὶ ριζώνει ἐδῶ, στὸ ἐνθάδε, τὸ νόημα ἀλλὰ ότι αὐτὸ εἶναι ζητούμενο. Οἱ κούροι καὶ οἱ κόρες δὲν ἐκφράζουν ἀτομικὰ χαρακτηριστικὰ ἀλλὰ τὸ ἰδανικὸ τῆς ὁμοίωσης πρὸς τὸ ἀγαθό. Σκοπὸς τῆς τέχνης ἀλλὰ καὶ τῆς δημοκρατικῆς πόλης εἶναι ἡ διατήρηση πέρα ἀπὸ τὴ φθορά, ἡ διάσωση ἀπὸ τὴ λήθη αὐτοῦ ποὺ ὑπάρχει ὄντως, ἡ ἀ-λήθεια, ἡ μὴ λήθη. 
Αὐτὴ ἡ θέαση τοῦ κόσμου ἀγκαλιάστηκε καὶ προωθήθηκε περαιτέρω ἀπὸ τὴν πατερικὴ ἐκκλησιαστικὴ θεολογία. Ἡ γνώση κατὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸ τρόπο ὕπαρξης εἶναι γεγονὸς ποὺ συντελεῖται ὅσο ὁ καθένας ἀνοίγεται ἐρωτικὰ στὸν δίπλα. Ὅσο καλλιεργεῖται νὰ συν-χωρᾶ μέσα του ἀπροϋπόθετα τοὺς πάντες. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀλήθεια δὲν εἶναι κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴ σχέση ἀλλὰ καὶ ὅτι ἡ σχέση ἀπαιτεῖ ἄσκηση. Ἀσκοῦμαι στὴν ἐλευθερία νὰ ἀγαπῶ, νὰ ἀναγνωρίζω δηλαδὴ τὸν ἑαυτό μου στὸν ἄλλο καὶ ὄχι ὁ ἑαυτός μου νὰ εἶναι ἕνα προκαθορισμένο δεδομένο γιὰ τὸν ἄλλον. Κι ἐπειδὴ ἡ σχέση εἶναι ἀδύνατο νὰ περατωθεῖ ποτὲ καθὼς εἶναι ἕνα συνεχὲς ἐνεργούμενο, γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἡ ἀλήθεια δὲν προσλαμβάνεται ποτὲ ὁλοκληρωτικά, ὅπως κάθε πρόσωπο παραμένει πάντοτε στὴ δυναμικὴ τῆς σχέσης ἕνας ἄγνωστος. Σὲ αὐτὸ μᾶλλον παραπέμπει καὶ τὸ σχόλιο τοῦ νομπελίστα φυσικοῦ Max Planck ὅτι «ἐπιστήμη δὲν σημαίνει ποσῶς θεώρηση ἀναπαυτικὴ μὲ τὴν κατοχὴ τῆς γνώσης ποὺ ἀποκτήσαμε, σημαίνει ἀντίθετα δουλειὰ ποὺ δὲν ἀποτελειώνουμε ποτὲ καὶ ἀσταμάτητο προχώρημα».
Ἡ ἀλήθεια σὲ μιὰ τέτοια προοπτικὴ λειτουργεῖ σὰν εἰκόνα. Δὲν ἐξαντλεῖται-παραπέμπει, δὲν περατώνεται-ἀναφέρεται. Γιὰ παράδειγμα: οἱ ἀντικειμενικὲς πληροφορίες ποὺ μποροῦμε νὰ ἀντλήσουμε ἀπὸ ἕνα ἔγκυρο καὶ πλῆρες βιογραφικὸ τοῦ Μότσαρτ, σὲ καμία περίπτωση δὲν μποροῦν νὰ ὑποκαταστήσουν τὴ γνώση γιὰ τὸν μεγάλο δημιουργὸ ποὺ προσλαμβάνει κάποιος ἀκροατὴς τοῦ ἔργου του. Ἡ γνώση αὐτὴ βρίσκεται πέραν κάθε ἔννοιας κατοχῆς. Ὁ ἀκροατὴς μετέχει στὸν τρόπο ποὺ κάνει τὸν Μότσαρτ νὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ γνωρίζουμε. Ὅμως αὐτὴ ἡ γνώση δὲν ἐξαντλεῖ σὲ ἁπτὲς βεβαιότητες τὸ πρόσωπο τοῦ δημιουργοῦ. Ἀφήνει πάντοτε χῶρο γιὰ διαρκῆ ἀναζήτηση καὶ διαρκέστερη ἔκπληξη.
Ἡ ἀσκητική-κοινωνικὴ λειτουργία τῆς γνώσης ἀνατρέπεται ἄρδην μὲ τὴν ἀνάπτυξη τοῦ δυτικοῦ μηχανιστικοῦ κοσμοειδώλου. Οἱ ρίζες του φθάνουν στὴν αὐτονόμηση τῆς λογικῆς ἀπὸ τὸν σχολαστικισμό, γιὰ νὰ καρποφορήσουν στὴν ἀποθέωσή της ἀπὸ τὸν διαφωτισμό. Ὁ ὀρθολογισμός, ὁ ἐμπειρισμός, ὁ θετικισμὸς ἀποτελοῦν θαυμαστὲς νοητικὲς κατασκευὲς στοὺς ἀντίποδες ὅμως τῶν ὅσων περιγράφησαν γιὰ τὴ λειτουργία τῆς γνώσης στὰ ὅρια τόσο τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ παραδείγματος, ὅσο καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ γεγονότος. Ἡ ἀλήθεια ταυτίζεται πιὰ μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα εἴτε τῆς ἀτομικῆς διάνοιας εἴτε τῆς ἀτομικῆς αἴσθησης. Ἡ αὐτονόμηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ μετατροπὴ τῆς γνώσης ἀπὸ γεγονὸς πρὸς μετοχὴ σὲ ἀντικείμενο πρὸς κατοχὴ ἀπαντοῦν πολὺ χαρακτηριστικὰ στὴ διατύπωση τοῦ Φράνσις Μπέηκον ὅτι «πρέπει νὰ ὑποχρεώσουμε τὴ φύση νὰ μᾶς ὑπηρετήσει ὡς σκλάβα» ἢ στὴν παρότρυνση τοῦ Ντεκὰρτ ὅτι «ἡ ἐπιστήμη πρέπει νὰ μᾶς κάνει ἀφέντες τῆς φύσης». Περισσότερο ἀπὸ τρεῖς αἰῶνες τὸ νεωτερικὸ αὐτὸ πρότυπο δουλαγωγεῖ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν τεχνικὴ ἐγκαινιάζοντας καὶ συντηρώντας τὸ τεχνητὸ χάσμα μεταξὺ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν καὶ τῆς θεολογίας. Αὐτὸ ὅμως μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ ἴδια ἡ πρόοδος καὶ ἐξέλιξη τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν ἀμφισβητοῦν τὸν ἐπιστημονικὸ καὶ τεχνικὸ μεσσιανισμό, ποὺ ἐπιφυλάσσει γιὰ τὸν ἑαυτό του, σὰν ἄλλο παπικὸ ἀλάθητο τὴν ἀντικειμενικὴ ὁλοκληρωτικὴ ἑρμηνεία τῶν πάντων. Γιὰ νὰ ἀναφέρουμε ἕνα παράδειγμα, σύμφωνα μὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο γνώσης, οἱ ἐρωτευμένοι ἀρκοῦνται νὰ βεβαιώνουν τὸν ἔρωτά τους ἀπὸ τὴν ἀνίχνευση στὸ αἷμα τους τῆς ὠκυτοκίνης, τῆς ὁρμόνης ποὺ συνδέεται μὲ τὴν ἔκφραση τῆς ἀγάπης καὶ τῆς ἐμπιστοσύνης.
Ὑπάρχουν σήμερα ἐδῶ ἁρμοδιότεροι ἐμοῦ, ὅμως νομίζω πὼς δὲν θὰ διαφωνήσουν μὲ τὴν ἄποψη ὅτι ἡ θεωρία τῆς θερμοδυναμικῆς, ἡ κβαντομηχανική, ἡ θεωρία τῆς σχετικότητας κάνουν τὴν ἐπιστημονικὴ αὐτάρκεια νὰ τρίζει, γιὰ νὰ μὴν πῶ νὰ καταρρέει. Ἴσως δὲν θὰ ἦταν παρακινδυνευμένο νὰ διατυπώσουμε ὅτι ἡ ἐπιστημονικὴ γνώση μὲ τὰ δικά της σύγχρονα ὑλικὰ καὶ ἐργαλεῖα, καὶ ὄχι φυσικὰ παρακινημένη ἀπὸ ἐξωγενεῖς φιλοσοφικοὺς ἢ θεολογικοὺς παράγοντες, δὲν ἐξαντλεῖ τὴ γνώση στὸ γνωριζόμενο ἀντικείμενο ἀλλὰ τὴν προσεγγίζει μὲ δεδομένη πιὰ τὴ σχέση μεταξὺ γνωρίζοντος ὑποκειμένου καὶ γνωριζόμενου ἀντικειμένου. Ἐλπίζω ὅτι δὲν σφάλλω ἂν πῶ ὅτι, σύμφωνα μὲ τὴ κβαντικὴ θεωρία, ἕνα ἡλεκτρόνιο ὑπάρχει δυνάμει παντοῦ καὶ ὅτι «ὑλοποιεῖται» κατὰ τὴ στιγμὴ τῆς παρατήρησής του. Ἂν τὸ μετέφερα σωστὰ μιλᾶμε πιὰ γιὰ κατάρρευση κάθε ἔννοιας ἀντικειμενικότητας. Ζητῶ καὶ πάλι τὴν ἀνοχὴ τῶν εἰδημόνων γιὰ νὰ μεταφράσω σὲ θεολογικότερη γλῶσσα τὸ παραπάνω: Οἱ σύγχρονες φυσικὲς θεωρίες δὲν προσανατολίζονται στὸ ἀντικειμενικὸ εἶναι τῶν ὄντων, στὴν οὐσία τους ἀλλὰ στὴν ἐνέργειά τους. Μὲ ἄλλα λόγια, ἂν τὰ ὄντα δὲν εἶναι κάτι ἀτράνταχτα δεδομένο ἀλλὰ γίνονται συνεχῶς καὶ δὲν γνωρίζονται καθ’ ἑαυτὰ ὡς ἀντι-κείμενα ἀλλὰ γνωρίζονται ὡς πρὸς κάποιον ἢ κάτι, τότε ὁ διάλογος μεταξὺ φυσικῶν ἐπιστημῶν καὶ θεολογίας δὲν ἀποτελεῖ πιὰ ζητούμενο ἀλλὰ αὐτονόητη ὑποχρέωση ἐκ τῶν πραγμάτων καὶ δεδομένο πρὸς συνεχῆ ἀνατροφοδότηση καὶ πρόοδο.
Ἂν ἐπίσης λάβουμε στὰ σοβαρὰ τὴν ἐπισήμανση τοῦ βραβευμένου μὲ Νόμπελ Heisenberg ὅτι «κάθε φυσικὴ θεωρία ἀντιστοιχεῖ στὴ γνώση τοῦ ἀνθρώπου γιὰ τὰ πράγματα καὶ ὄχι κατευθείαν σὲ αὐτά», ὅπως καὶ τοῦ Ainstein ὅτι «στόχος τῆς ἐπιστημονικῆς ἀναζήτησης εἶναι ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ὀμορφιὰ καὶ ὄχι ἡ ὑλικὴ ἀπόλαυση ἢ τὸ κέρδος», τότε γίνεται κατανοητὴ καὶ ἡ ἀναγκαιότητα τῆς ἐπανεύρεσης τοῦ νοήματος ἀλλὰ καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατο καὶ ἀντιεπιστημονικὸ νὰ μονοπωλεῖται ἀπὸ τὸ πολυπρόσωπο θηρίο τοῦ δογματισμοῦ. Ἄλλωστε ἡ ἐπιστημολογία τοῦ δεύτερου μισοῦ τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα ἔχει ἤδη ἐξεγερθεῖ ἐνάντια στὴν κυριαρχία τοῦ ἐργαλειακοῦ ὀρθολογισμοῦ, ποὺ «θρησκειοποίησε» τὴν ἐπιστήμη.
Γιὰ νὰ ἀναζωογονήσουμε τὸ περιβάλλον τοῦ διαλόγου μεταξὺ θεολογίας καὶ φυσικῶν ἐπιστημῶν καλὸ εἶναι νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Μέγας Βασίλειος διακήρυσσε τὸν τέταρτο αἰώνα ὅτι ὁ Δημιουργὸς δὲν μᾶς τὰ ἀποκάλυψε ὅλα γιὰ νὰ γυμνάσουμε μὲ τὴν ἐπιστήμη τὸ νοῦ μας! Ἐνῶ ἕνας ἄλλος μεγάλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Μ. Βασιλείου, ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης, θὰ γράψει ὅτι τὰ πάντα στὴ δημιουργία τέθηκαν σὲ σπερματικὲς καταβολές· συνεπῶς ὁ κόσμος εἶναι προϊὸν μιᾶς μακρᾶς ἐξελικτικῆς πορείας, ὅπως ἄλλωστε σαφέστατα ὑποστηρίζει καὶ τὸ ἴδιο τὸ κείμενο τῆς Γενέσεως στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Μετὰ τὸ ἀποκορύφωμα τοῦ δυτικοῦ σχολαστικισμοῦ, κατὰ τὸν δέκατο τέταρτο αἰώνα, ὅταν δηλαδὴ εἶχαν ἤδη τεθεῖ οἱ βάσεις γιὰ τὴ σύγκρουση θεολογίας καὶ ἐπιστήμης στὴ Δύση, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς ἀνανεώνει τὴν ἐκκλησιαστικὴ παράδοση μὲ τὴ θεολογία τῶν ἀκτίστων ἐνεργειῶν. Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὸ εἶναι δὲν εἶναι παρὰ τὸ ἐνεργειακὸ πλέγμα τῆς μετοχῆς τῆς δημιουργίας στὶς ἐνέργειες τοῦ Δημιουργοῦ. Μὲ ἄλλα λόγια τὰ πάντα εἶναι γινόμενα καὶ συμβαίνοντα καὶ αὐτὸ συνιστᾶ μία θέση πού, ἂν μὴ τὶ ἄλλο, δημιουργεῖ ἐξαιρετικὲς συνθῆκες γιὰ τὸν διάλογο τῆς θεολογίας μὲ τὴ σύγχρονη φυσική. 
Ἡ ἱστορία τῆς σκέψης καὶ τοῦ πολιτισμοῦ διῆλθε ἀπὸ πολλὰ στάδια. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἐφηβικὴ εὐφορία ἀλλὰ καὶ ἀλαζονία τῆς ἐπιστήμης, εἶναι καιρὸς οἱ τεχνηέντως ἀντιτιθέμενοι νὰ ἀποστεγανοποιηθοῦν καὶ νὰ αὐτοπεριοριστοῦν ὡς πρὸς τὶς εἰδικές τους ἀναζητήσεις. Γιατὶ ἀπὸ τὸν ἰὸ τῆς θρησκειοποίησης κινδυνεύουν τόσο ἡ ἐπιστήμη ὅσο καὶ ἡ θεολογία. Ἡ δὲ θρησκεία, θεϊστικὴ ἢ ἀθεϊστική, μὴ γελιόμαστε, πάσχει ἀπὸ τὴ θανατηφόρο ἀσθένεια τῆς ἰδεολογίας. Κάθε δὲ ἰδεολογία τρέφεται ἀπὸ κατασκευασμένους προκαθορισμούς, οἱ ὁποῖοι ὡς ἄλλος Προκρούστης ζητοῦν νὰ φέρουν τὴν ἀλήθεια στὰ μέτρα τους. Ὁ εἰσηγητὴς τοῦ μεθοδολογικοῦ ἀναρχισμοῦ Feyeraband, τῆς θεωρίας δηλαδὴ ποὺ καταγγέλλει μὲ σφοδρότητα τὴν ἱεροποίηση τῆς ἐπιστήμης, γράφει ὅτι «ἡ ἐπιστήμη εἶναι μιὰ πνευματικὴ περιπέτεια ποὺ δὲν ἔχει ὅρια καὶ δὲν ἀναγνωρίζει κανόνες, οὔτε κὰν τοὺς κανόνες τῆς λογικῆς. […] Χωρὶς συχνὴ ἀπόρριψη τῆς λογικῆς δὲν ὑπάρχει πρόοδος», γιὰ νὰ καταλήξει ἀλλοῦ ὅτι «τὰ ἀποτελέσματα τῆς ἐπιστήμης δὲν μπορεῖ νὰ ἀποτελοῦν κριτήριο ὑπεροχῆς». Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ὑπαρκτικὴ πρόταση ἀντιμετωπίζει τὴν ὑπεροχὴ καὶ τὰ ὁλοκληρωτικὰ συμπαρομαρτοῦντα της ὡς τὸν κινδυνωδέστερο ἐχθρὸ τῆς ἀλήθειας. Εἰσηγούμενη τὴν ταπείνωση δὲν προτείνει καμία ἐνοχικὴ μιζέρια ἀλλὰ τὴ ζωντάνια νὰ μὴν ἀντλεῖται τὸ γεγονὸς τῆς ὕπαρξης καὶ τῆς γνώσης ἀπὸ τὴ ναρκισσικὴ αὐτάρκεια, δηλαδὴ ἀπὸ τὸν πρωτογονισμὸ τοῦ ἐγωισμοῦ ποὺ διψᾶ γιὰ κατοχὴ καὶ ἰσχύ.
Ὁ τρόπος ποὺ γνωρίζουμε εἶναι ὁ τρόπος ποὺ ζοῦμε. Δὲν εἶναι τυχαῖο λοιπὸν ὅτι ἡ ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου ξεκινᾶ ἐνώπιον τοῦ δένδρου τῆς γνώσεως, κατὰ τὴν εἰκονολογικὴ ἀφήγηση τῆς Γενέσεως, τὴν τόσο παρεξηγημένη ἀλλὰ καὶ τόσο ἀνεξερεύνητη τελικά. Ὁ ἄνθρωπος, κατὰ τὸν περιεκτικὸ καὶ σοφότατο γνωστὸ μύθο τῆς πτώσεως, εἰσήγαγε αὐτοβούλως ἕναν ἄλλο τρόπο ὑπάρξεως μὲ ἀφορμὴ τὸ γεγονὸς τῆς γνώσεως. Στεκόταν ἐνώπιον δύο ἐπιλογῶν: νὰ γνωρίζει μετέχοντας σὲ μία σχέση ἤ, πρᾶγμα ποὺ ἐπέλεξε τελικά, νὰ γνωρίζει στρέφοντας τὴ δυνατότητα τῆς σχέσης στὸν ἑαυτό του ἀποδεχόμενος ἔτσι τὴ ροπὴ τῆς κατάκτησης καὶ τῆς ἰσχύος. Ἡ εὐόδωση κάθε σχέσης ὅμως ἀπαιτεῖ οἱ σχετιζόμενοι νὰ παραιτοῦνται ἀσκητικὰ ἀπὸ τὸ ἐξουσιαστικό τους φρόνημα. Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ θεμελιώνουν τὴν ἄρνηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς πίστης στὸν ὑποτιθέμενο ἀνορθολογισμὸ στὸν ὁποῖο εἰσάγει, ὁ ὁποῖος ἀγκυλώνει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴν φυσικὴ ὄρεξή του νὰ ποθεῖ τὴ γνώση. Ὅμως κάτι τέτοιο μόνο παραφθορὰ συνιστᾶ καὶ στρέβλωση. Γιατὶ γιὰ τὴν ὀρθόδοξη θεολογία ὁ ἄνθρωπος πλάστηκε ὡς ὕπαρξη διαλεγόμενη. Δηλαδὴ ὑπάρχει τόσο ἀληθινά, ὅσο ὁ λόγος τῆς ὕπαρξής του κοινωνεῖ μὲ τὸν λόγο κάθε κτίσματος στὴ δημιουργία. Κάτι τέτοιο ἐξυπακούεται ὅτι δὲν εἶναι δεδομένο. Προϋποθέτει τὴ γυμνασία τοῦ νοῦ καὶ τῶν αἰσθήσεων μὲ τρόπο ὥστε ὁ ἄνθρωπος νὰ σταυρώνει τὴν κατακτητική του ὁρμὴ πρὸς τὰ πράγματα. Μόνο ἔτσι τὰ πράγματα ἀναπνέουν, ἀνθίζουν καὶ τοῦ χαρίζουν τὸ ἄρωμα τῆς ἀλήθειας. Αὐτὴ ἡ ὑπαρξιακὴ φορὰ ἱδρύει τὴν ἀλήθεια, τὴ μὴ λήθη· νὰ μὴν λησμονήσω δηλαδὴ ὅτι ὅλα διαθέτουν τὴν ἰδιαιτερότητά τους ποὺ ἀσφυκτιᾶ στὴ διάθεσή μου νὰ κυριαρχήσω. Πρόκειται γιὰ τὴ γνώση ποὺ δὲν οἰκοδομεῖ μονὴ στὰ πράγματα, δηλαδὴ δὲν τὰ δεσμεύει καὶ δὲν τὰ ἀπομυζᾶ σὰν ἄλλο παράσιτο ἀλλὰ γιὰ τὴ γνώση ποὺ τρέφεται ἀπὸ τὴν προσμονή· δηλαδὴ ἀπὸ τὴ συνεχῆ ἀγωνία καὶ τὸν διαρκῆ ἀγώνα κάποιος νὰ γνωρίζει ἀναζητώντας καὶ ἀναμένοντας τὴν καινούργια ἔκπληξη, τὴ νέα ἀπορία. Ἐδῶ πιὰ ἡ ἐκκλησιαστικὴ πίστη συγγενεύει σαρκικὰ μὲ τὴ γνήσια ἐπιστημονικὴ ἀναζήτηση, τὴν τίμια ποὺ ἔχει ἐξοβελίσει κάθε ἰδεολογικὸ μανδύα ἀπὸ πάνω της. Ὁ μεγάλος ποιητὴς Νίκος Καροῦζος σὲ δύο μόλις στίχους συνόψισε ἀπαράμιλλα ὅσα προσπαθοῦμε νὰ διατυπώσουμε. Γράφει λοιπὸν ὁ ποιητής:

Ὅταν ἀποστηθίζουμε τὰ πράγματα λέμε ὕλη·
ὅταν ἐρωτευόμαστε τὰ πράγματα λέμε μυστήριο.

Χρησιμοποίησα ἤδη τὸ παράδειγμα ὅτι γνωρίζουμε τὸν Μότσαρτ ὄχι ἀπὸ τὶς ἀντικειμενικὲς πληροφορίες ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντλήσει κάποιος ἀπὸ τὸ βιογραφικό του ἀλλὰ ἀπὸ τὴ μετοχὴ στὸ ἔργο του. Ἀνέφερα ἐπίσης τὸ παράδειγμα τοῦ ἔρωτα ποὺ φυσικὰ δὲν ἐπαληθεύεται στὸ βιοχημικὸ ἐργαστήριο. Θὰ προσκομίσω ἕνα ἀκόμη: σίγουρα μπορῶ νὰ ἱκανοποιήσω τὴν ἀνάγκη τῆς ἐπιβίωσης τρώγωντας τὸ ψωμὶ στὴν πλαστικὴ συσκευασία ἑνὸς πολυκαταστήματος. Τρώγωντας ὅμως τὸ ζυμωμένο μὲ τὰ χέρια ψωμὶ δὲν ἐπιβιώνω ἁπλῶς ἀλλὰ ζῶ. Μετέχω κατὰ κάποιο τρόπο στὸ κοσμικὸ γίγνεσθαι, ἀφοῦ ἡ δημιουργικότητά μου πλάθει, μεταπλάθει, συμμετέχει, ἱδρώνει, ἐμπλέκεται στὰ πράγματα καὶ χαίρεται τὴ χειροπιαστὴ ἀνταλλαγὴ ἐνέργειας μεταξὺ τοῦ ποιητῆ καὶ τοῦ ποιήματος. Εἶναι τρεῖς εἰκόνες ποὺ φυσικὰ δὲν ἔχουν σκοπὸ νὰ δαιμονοποιήσουν οὔτε τὴν ἐπιστημονικὴ πρόσβαση στὴν πραγματικότητα, οὔτε τὴν τεχνολογικὴ ἀνακούφιση ἀπὸ ἐμπόδια τοῦ παρελθόντος. Εἰκονίζουν ὅμως τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ γνώση ἐπιτρέπει στὸ νόημα νὰ ἀναδύεται μόνον ὅταν ορίζεται καὶ πραγματώνεται ὡς ἡ τέχνη (Μότσαρτ) νὰ ζεῖς (ψωμὶ) ἐρωτικά (ἐρωτευμένοι). Καὶ στὸν ἔρωτα ποτὲ δὲν μένεις παθητικὰ ἀλλὰ μόνο προσ-μένεις μὲ λαχτάρα.
Ἀφοῦ σᾶς εὐχαριστήσω γιὰ τὴν ὑπομονή σας, θέλω νὰ καλωσορίσω καὶ νὰ ἐκφράσω τὶς θερμὲς εὐχαριστίες μου γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τῆς πρόσκλησης στὸν κ. Τσεσμελῆ, στὸν κ. Παναγιωτόπουλο ἂν καὶ ἀπόντα,  στὸν κ. Σαββίδη καὶ φυσικὰ στὸν κ. Παναγιώτη Χαρίτο, ποὺ ὑπῆρξε πολύτιμος βοηθὸς στὴν ὀργάνωση τῆς σημερινῆς ἐκδήλωσης. Εὐχαριστίες ὀφείλω ἀκόμη στὴν ΕΛΜΕ Καστοριᾶς καὶ στὸν Πανελλήνιο Θεολογικὸ Σύνδεσμο «Καιρὸς» ποὺ ἀγκάλιασαν τὴν ἐκδήλωση μὲ ἰδιαίτερη θέρμη. 
Θέλω ὅμως νὰ κλείσω τὴν παρέμβασή μου παραπέμποντας γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ στὸν μεγάλο Νίκο Καροῦζο. Ἂν ἡ ἐπιστήμη εἶναι ἡ μετάφραση τῆς πραγματικότητας, ὅπως ἔλεγε κάποιος σπουδαῖος τῶν γραμμάτων μας, ἡ ποίηση εἶναι ἡ ἀποκάλυψή της κι ἐγὼ θὰ πρόσθετα ἐπίσης ὅτι ἡ ποίηση εἶναι ἡ δίδυμη ἀδελφὴ τῆς πίστης. Ὁλοκληρώνω λοιπὸν ἀφιερώνοντας τοὺς στίχους σ’ ἕναν ἀγαπημένο φίλο χωρὶς τὴν ἔμπνευση, τὴν παρότρυνση καὶ τὴν πολυποίκιλη βοήθεια τοῦ ὁποίου δὲν θὰ βρισκόμασταν σήμερα ἐδῶ.
Λέει λοιπὸν ὁ ἀνυπέρβλητος Καροῦζος:

χαίρετε οἱ ταπεινὲς
παρουσίες ἀπ’ τὰ ἔγκατα τοῦ πράγματος
ἄσπρη ἐλευθερία τῶν φοβουμένων ἀληθῶς.

Καὶ ἀλλοῦ:

Πῶς νὰ τὴν πεῖς τὴν ὡραιότητα τοῦ ἕαρος…
Τὴν ἀφήνω στὴ φύση νὰ ξαναγίνει.

Ἂς ἀφεθοῦμε νὰ γινόμαστε λοιπόν. Καλὴ προσμονή!


 
 





Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Από την εκδήλωση στα Γρεβενά:«ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ; ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ»





Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015,  ώρα 18:00, στην κατάμεστη από γονείς ,εκπαιδευτικούς και μαθητές-τριες ,αίθουσα του  Αμφιθεάτρου Π. Σιούλης, στο Διοικητήριο Γρεβενών ,εκδήλωση που οργανώθηκε από τη ΔΔΕ και το ΚΕΣΥΠ Γρεβενών.  Θέμα της εσπερίδας:"ΕΝΙΣΧΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ; ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ  ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ".
 Αμέσως μετά τους χαιρετισμούς που απηύθυναν οι επίσημοι, έγινε παρουσίαση του  Γραφείου ΚΕΣΥΠ από τον κ.Παύλο Αμανατιάδη, Υπεύθυνο ΣΕΠ στο ΚΕΣΥΠ Γρεβενών. Στη συνέχεια ακολούθησαν οι εισηγήσεις σύμφωνα με το πρόγραμμα:Αρχικά μίλησε η κ. Μαρία Κατσαρού, Στέλεχος Κέντρου Πρόληψης «Ορίζοντες», Ψυχολόγος-Συστημική Ψυχοθεραπεύτρια, στη συνέχεια ο κ.Ανδρέας Αργυρόπουλος,Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Δυτ. Μακεδονίας και τέλος η κ.Βαΐα Αγγέλη, Σχολική Σύμβουλος Φιλολόγων Π.Ε. Γρεβενών.Μετά το πέρας των εισηγήσεων αρκετοί γονείς και εκπαιδευτικοί έθεσαν ερωτήματα και ακολούθησε συζήτηση.Το συντονισμό της εκδήλωσης είχε η κ.Αννούλα Κακαλέ,  Υπεύθυνη ΣΕΠ στο ΚΕΣΥΠ Γρεβενών.









Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της "Σύναξης", αφιερωμένο στην εξαγγελία Πανορθόδοξης Συνόδου για το 2016.


 Προλογικό σημείωμα

Εκτός… ποιού απροόπτου;
Από τις 6 ως τις 9 Μαρτίου του 2014 πραγματοποιήθηκε στο Φανάρι η Σύναξη των προκαθημένων των Ορθοδόξων εκκλησιών. Στο τέλος των εργασιών της εκδόθηκε Μήνυμα [1], στο οποίο, πλην άλλων, αναφέρονται τα εξής:
"Ἐπιβεβαιοῦμεν τήν ἀφοσίωσιν ἡμῶν εἰς τήν ἔννοιαν τῆς συνοδικότητος, ἥτις τυγχάνει ὑψίστης σημασίας διά τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας […].Ἡ καρδία ἡμῶν στρέφεται πρός τήν ἀπό μακροῦ ἀναμενομένην Ἁγίαν καί Μεγάλην Σύνοδον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διά νά μαρτυρήσωμεν τήν ἑνότητα αὐτῆς, ὡς καί τήν εὐθύνην καί τήν στοργήν της πρός τόν σύγχρονον κόσμον. Ἡ Σύναξις συνεφώνησεν ὅτι ἡ προπαρασκευαστική τῆς Συνόδου ἐργασία πρέπει νά ἐντατικοποιηθῇ. Εἰδική Διορθόδοξος Ἐπιτροπή θά ἀρχίσῃ τό ἔργον αὐτῆς ἀπό τοῦ Σεπτεμβρίου 2014 καί θά ὁλοκληρώσῃ αὐτό μέχρι τοῦ Ἁγίου Πάσχα τοῦ ἔτους 2015. Θά ἀκολουθήσῃ Προσυνοδική Πανορθόδοξος Διάσκεψις κατά τό πρῶτον ἥμισυ τοῦ ἔτους 2015. Ἅπασαι αἱ ἀπόφασεις, τόσον κατά τάς ἐργασίας τῆς Συνόδου, ὅσον καί κατά τά προπαρασκευαστικά στάδια αὐτῆς, θά λαμβάνωνται καθ᾿ ὁμοφωνίαν. Ἡ Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας θά συγκληθῇ ὑπό τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐν ἔτει 2016, ἐκτός ἀπροόπτου".
"Εκτός απροόπτου" σημαίνει, προφανώς, ότι η Μεγάλη Ορθόδοξη Σύνοδος θα λάβει χώρα, εφ’ όσον τα πράγματα πορευτούν σύμφωνα με τα ενεστώτα δεδομένα και δεν ανατραπούν από κάτι απρόβλεπτο, από κάτι το οποίο δεν διακρίνεται αυτή τη στιγμή.
Σοφή η φράση, και σωστή η επιφύλαξη, αλλά στην πραγματικότητα αφορά όλους τους ανθρώπινους σχεδιασμούς, και θα ‘πρεπε να τους συνοδεύει όλους: από τους πιο απλούστερους μέχρι τους συνθετότερους. Αλλά αν έρθουμε στο προκείμενο, δηλαδή στον σχεδιασμό της Μεγάλης Συνόδου (η οποία μάλιστα φέρεται ότι κυοφορείται από τις αρχές, περίπου της δεκαετίας του 1930 [2]), η επίκληση του «απροόπτου» μάλλον θα πρέπει να είναι διαφορετική:
Τη στιγμή αυτή η παγκόσμια Ορθόδοξη Εκκλησία –μ’ όλο τον πλούτο που κουβαλά– νοσεί βαριά, και νοσεί επειδή πλήττονται βασικές λειτουργίες της. Πρέπει να είσαι πολύ άστοργος προς την ίδια σου τη μάνα για να καμώνεσαι ότι δεν βλέπεις νόσο, ή για να αντιπαρέρχεσαι το θέμα χρησιμοποιώντας σαν ξόρκι την ευαγγελική διαβεβαίωση ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» [3]. Η διαβεβαίωση αφορά, βεβαίως, την αίσια έκβαση της μάχης, αλλά ουδέν προνόμιο προσφέρει στους παπαγαλίζοντές την. Αυτό που πολιτογραφεί τον καθέναν μας στους κόλπους της Εκκλησίας ή, αντιθέτως, στα κόλπα των πυλών του Άδη, είναι η ίδια του η πολιτεία, κι όχι βεβαίως οι ρητορικές ταχυδακτυλουργίες του.
Οι νόσοι λέγονται ανταγωνισμοί δικαιοδοσιών, εθνικιστική διαπότιση, κραταίωση των προβλημάτων της «διασποράς», αυταρχισμός, απεμπόληση της συνοδικότητας, φαντασιακά μεγαλεία, απαξίωση των εκκλησιαστικών κοινοτήτων, αγνόηση του πληρώματος. Και αντιστρατεύονται το μυστήριο της πονετικής, φτωχής και θυσιαστικής Εκκλησίας. Ούτε και λείπουν ακραίες καταστάσεις, όπως η αποδόμηση κοινοτήτων οι οποίες είχαν πετύχει υπερεθνική φυσιογνωμία, η περιθωριοποίηση θεολογικών φωνών που αρνούνται να γίνουν θεραπαινίδες σκοπιμοτήτων και μεθοδεύσεων. Από τη μια ένας «συντηρητικός» φονταμενταλισμός, κι από την άλλη ένας «προοδευτικός» αμοραλισμός, κρατούν τις φλεγμονές του Σώματος σε έξαρση.
Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την πραγματικότητα, η Μεγάλη Σύνοδος θα πραγματοποιηθεί ως αληθής Σύνοδος, όχι αν δεν συμβεί κάτι απρόοπτο, που θα τη ματαιώσει ή θα την αναβάλει, αλλά –αντιθέτως– αν κάτι απρόοπτο σε σχέση με τα σημερινά τενάγη συμβεί, και απελευθερώσει τις δυνάμεις οι οποίες θα αναδείξουν την Εκκλησία ως μια προφητική παρουσία, φοβούμενη τον Κύριό της και ανοιχτή στην εκπλήσσουσα δράση του Αγίου Πνεύματος. Ως ένα γεγονός με μαγιά την ελευθερία των τέκνων του Θεού, κι όχι ως συνέδριο γραφειοκρατικών μηχανισμών.
Στο τεύχος αυτό δεν θελήσαμε να μιλήσουμε γενικόλογα, άσχετα από το σήμερα και μάλλον θριαμβολογικά, για την συνοδικότητα, σαν τάχα αυτή να είναι δεδομένη και απρόσκοπτη, σε μια ανέφελη εκκλησιαστική πραγματικότητα. Επιλέξαμε να είμαστε όσο μπορούμε πιο συγκεκριμένοι, σημερινοί και μετρημένοι. Έτσι, καταθέτουμε σκέψεις, ερωτήματα και προτάσεις, και τα υποβάλλουμε οφειλετικώς στο Σώμα της Εκκλησίας: στην ιεραρχία της και τον λαό της. Και σε αυτό το τεύχος επιχειρούμε ό,τι επιχειρούμε πάντα: Διατυπώνουμε τη ματιά μας με επιχειρήματα, εκτιθέμεθα παρρησιαζόμενοι, προσδοκούμε ως μέγιστη χαρά τον θεολογικό αντίλογο• χωρίς χυδαιότητες, χωρίς παρασκήνιο, χωρίς φατρισμούς και χωρίς άδηλες βλέψεις.
Τα κείμενα επικεντρώνουν σε ζητήματα που αφορούν τη συνοδικότητα και την έννοια της Συνόδου, τις προϋποθέσεις τους και τις ευκαιρίες τους σήμερα (Παν. Νέλλας και π. Αντ. Πινακούλας) και διαχρονικά (Δημ. Μόσχος). Διατυπώνονται ερωτήματα για τη Μεγάλη Σύνοδο (π. Χριστοφ. Ντ’ Αλοΐζιο), τον δε τρόπο λήψης των αποφάσεών της, που έχει ανακοινωθεί, τον συνεξετάζουν επτά θεολόγοι (Αθ. Βλέτσης, Στ. Γιαγκάζογλου, Χρ. Γιανναράς, π. Ν. Λουδοβίκος, π. Δ. Μπαθρέλλος, Β. Σταθοκώστα και Χρυσ. Σταμούλης), οι οποίοι και καταδεικνύουν ότι τα τεχνικά θέματα είναι, σε μεγάλο βαθμό, εκφάνσεις των ουσιαστικών. Παράλληλα μελετάται ένα από τα ιδιαίτερα θέματα της μέλλουσας Συνόδου, η νηστεία (Θ. Ν. Παπαθανασίου).
Τα μελετήματα του παρόντος αφιερώματός μας ουσιαστικά συνεχίζουν ερωτήματα και εισηγήσεις που έχουν κατατεθεί από τον πρωτομάστορά μας Παναγιώτη Νέλλα και, στη συνέχεια, από μάς, σε πολλά προηγούμενα τεύχη μας [4]. Και, βέβαια, και η συνέχεια θα έχει συνέχεια, αν ο Θεός το επιτρέψει. Άλλωστε το είπαμε: Προσδοκούμε ως μέγιστη χαρά τη θεολογική ανταπόκριση. Με πολλή πολλή υπομονή.
Θ. Ν. Π.
[1] http://www.ec-patr.org/docdisplay.php?lang=gr&id=1873&tla=gr
[2] Βλ. Ιωάννης Καρμίρης, «Η Πανορθόδοξος Διάσκεψις Ρόδου, 24 Σεπτεμβρίου – 1 Οκτωβρίου 1961», Θεολογία 32 (1961), σσ. 497-529.
[3] Ματθ. 16: 18.
[4] Πέραν πλήθους διάσπαρτων μελετημάτων, βλ. τα αφιερώματα: «Για τον επίσκοπο», 127 (2013). «Η Εκκλησία ως σώμα. Η ανάδειξη των επισκόπων και η θέση των λαϊκών», 97 (2006). «Ελευθερία και φόβος στη ζωή και τις δομές της Εκκλησίας», 82 (2002). «Από τη Βαβέλ στην Πεντηκοστή: Ενότητα και διαφορετικότητα στη ζωή της Εκκλησίας», 76 (2000). Βλ. και Παναγιώτη Νέλλα, «Βασίλειον ιεράτευμα. Μελέτη επί του προβλήματος του λαϊκού στοιχείου», 83 (2002), σσ. 48-60.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ "Θεολογία"





Θ ε ο λ ο γ ι α
ΚΛΑΔΟΣ ΕΚΔΟΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΚΑΙ ΜΟΡΦΩΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ
ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ωάννου Γενναδίου 14, 115 21, θήνα - Τηλ.: 210.7272.288
Fax: 210.7272.251, e-mail: theologia@ecclesia.gr
http://www.ecclesia.gr/greek/press/theologia/index.asp


Δ ε λ τ ί ο  Τ ύ π ο υ


Κυκλοφόρησε τὸ νέο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ Θεολογία (τόμος 85, τεῦχος 4, Ὀκτώβριος-Δεκέμβριος 2014), τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τὰ ἄρθρα τοῦ B’ μέρους τοῦ ἀφιερώματος μὲ θέμα «Ἡ Ἁγία Γραφὴ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση». Στὸ Προλογικὸ σημείωμα, μὲ τίτλο «Αγία Γραφὴ καὶ λειτουργικὴ παράδοση», ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου προχωρεῖ σὲ μιὰ σύντομη σκιαγράφηση τοῦ χαρακτῆρα τῆς γίας Γραφῆς, ἐπισημαίνοντας τὴν ὀργανικὴ σύνθεση Ἁγίας Γραφῆς καὶ δόγματος στὴ μυστηριακὴ καὶ λειτουργικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Στὸ πρῶτο κείμενο τοῦ ἀφιερώματος, μὲ τίτλο «Ἡ χειρόγραφη παράδοση τοῦ κειμένου τῆς Καινῆς Διαθήκης», ὁ Γεώργιος Γαλίτης ἐξετάζει ἐπιμέρους παραμέτρους τῆς χειρόγραφης παράδοσης τῆς Κ.Δ., ὅπως τὰ ὑλικὰ καὶ τὰ ὄργανα γραφῆς, τὰ εἴδη γραφῆς, προχωρώντας σὲ μιὰ ἐπισκόπηση ὄψεων τῆς ἱστορίας της καὶ τῆς κριτικῆς τοῦ κειμένου. Ὁ Βασίλειος Τζέρπος στὸ ἄρθρο του, μὲ τίτλο «Ὁ Πάπυρος τῆς Ὀξυρύγχου 210 (P. Oxy 210) καὶ ἡ σχέση του μὲ τὰ βιβλία τοῦ Κανόνος τῆς Κ.Δ.», ἀφοῦ παρουσιάσει τὸ σχετικὸ κείμενο, ἐπιχειρεῖ νὰ περιγράψει τὴ σχέση του μὲ τὰ κανονικὰ βιβλία τῆς Κ.Δ. μέσα ἀπὸ μιὰ στίχο πρὸς στίχο προσεκτικὴ ἀντιπαραβολὴ τῶν κειμένων. Ὁ Μιλτιάδης Κωνσταντίνου στὸ μελέτημά του, μὲ τίτλο «Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος Κύριος Σαβαώθ (Ἠσ. ς΄, 3): Μιὰ ἀπόπειρα σύνοψης τῆς Θεολογίας τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης», ἀποπειρᾶται μιὰ σύντομη μὲ βάση τὶς παλαιοδιαθηκικὲς ἀφηγήσεις περιγραφὴ τῶν βασικῶν ὄψεων τῆς περὶ Θεοῦ σχετικῆς ἀντίληψης. Ὁ Srboljub Ubiparipovic στὸ ἄρθρο του, «Ἡ πρὸς Ἑβραίους ἐπιστολὴ στὴ λατρεία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας», ἐξετάζει τὴ σημασία τῆς πρὸς Ἑβραίους ὡς πηγῆς τῆς πρωτοχριστιανικῆς λατρείας, καθὼς ἐπίσης καὶ ἐπιμέρους στοιχεῖα της (ἡ χριστιανικὴ μύηση, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Μέγας Ἀρχιερεύς, κ.λπ.), τὰ ὁποῖα ἀναδεικνύουν τὸν λειτουργικὸ χαρακτῆρα τῆς ἐπιστολῆς, ὅπως ἐπίσης καὶ τὴ θέση της στὸν λειτουργικὸ κύκλο τῶν βιβλικῶν ἀναγνωσμάτων. Στὴ μελέτη ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ἁγία Γραφὴ καὶ θεία Λειτουργία» ὁ Δημήτρης Μαυρόπουλος ἐξετάζει τὴν ἐσωτερικὴ καὶ στενὴ διασύνδεση μεταξὺ Ἁγίας Γραφῆς καὶ θείας Λειτουργίας, καθὼς ἐπίσης καὶ τὴν ἐμφανῆ ἢ λανθάνουσα παρουσία της στὰ ἐπιμέρους τμήματα τῆς Λειτουργίας. Ὁ π. Αντώνιος Πινακούλας στο ἄρθρο του, μὲ τίτλο «Ἡ συνέχεια τῆς Ἁγίας Γραφῆς στὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας», ἐπιχειρεῖ νὰ δείξει τοὺς τρόπους πραγμάτωσης τῆς συνέχειας τῆς Γραφῆς στὸ πλαίσιο τόσο τῶν κηρυγμάτων τῆς ἴδιας τῆς Κ.Δ. ὅσο καὶ στὴν ἱστορία τῆς ἑλληνόφωνης Ἐκκλησίας, μὲ βάση μιὰ ἐπιλογὴ συγκεκριμένων κηρυγμάτων (Μελίτων Σάρδεων, Ἰωάννης Χρυσόστομος κ.ἄ.). Ὁ π. Κωνσταντῖνος Παπαθανασίου στὸ ἄρθρο του «Βιβλικὴ ἀθεολογία στὸ σύγχρονο κήρυγμα. Εἰσαγωγικὲς ὄψεις τοῦ ζητήματος», μετὰ ἀπὸ μιὰ σύντομη ἀποτύπωση τοῦ βιβλικοῦ χαρακτῆρα τοῦ κηρύγματος στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιχειρεῖ νὰ συζητήσει ἐπιμέρους διαπιστώσεις, προβληματισμοὺς καὶ προβλήματα ποὺ ἀφοροῦν στὸ κήρυγμα στὴ σημερινὴ συνάφεια, προσφέροντας κάποιες προτάσεις γιὰ τὸ πῶς τὸ σύγχρονο κήρυγμα θὰ ἀνακτήσει ἐκ νέου τὸν βιβλικό του χαρακτῆρα. Στὴ συνέχεια ὁ Ratko Jovits στὸ ἄρθρο του, μὲ τίτλο «Ἡ ‘περιορισμένη ἐπανάσταση’ τοῦ Παύλου (Α΄ Κορ. 11, 18-34)», ἐπιχειρεῖ μιὰ νέα ἀνάγνωση τοῦ σχετικοῦ παύλειου κειμένου πέραν τῆς κλασικῆς ὑπὸ τὸ πρίσμα τῆς ἠθικῆς καὶ τῆς λατρείας, στὴν προοπτικὴ τῆς κοινωνικῆς καὶ ἱστορικῆς συνάφειας, ἐπιδιώκοντας νὰ ἀναδείξει τὸ δυναμικὸ χαρακτῆρα τῆς Εὐχαριστίας, ποὺ διαθέτει εὐρύτερες ἐπιπτώσεις. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Τὸ Γαλ. 2: 11-14 στὸ ἔργο τοῦ Μ. Victorinus καὶ ἡ ἀντιπαράθεση τῶν ἁγίων Αὐγουστίνου καὶ Ἱερωνύμου», ὁ Ἀθανάσιος Μουστάκης ἐξετάζει τὶς ἐπιπτώσεις τῆς διαφωνίας τῶν πρωτοκορυφαίων ἀποστόλων γύρω ἀπὸ τὴ σχέση τῶν ἐξ Ἰουδαίων καὶ τῶν ἐξ ἐθνῶν χριστιανῶν στὴν ἱστορία τῆς δυτικῆς πατερικῆς ἑρμηνευτικῆς. Ὁ Rodoljub Kubat στὴ μελέτη του, μὲ τίτλο «Memra of Ephrem the Syrian of Jonah and the Repetance of the Ninevites» περιγράφει τὴν ἰδιαίτερη ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση τοῦ γνωστοῦ ἐκκλησιαστικοῦ συγγραφέα τῶν πρώτων αἰώνων στὴ γνωστὴ βιβλικὴ ἱστορία τοῦ προφήτη Ἰωνᾶ στὴν πόλη τῆς Νινευὶ μὲ βάση τὴ σχετικὴ ὁμιλία του γιὰ τὴ βιβλικὴ αὐτὴ ἀφήγηση, ὅπου καὶ ἀναπλάθει σὲ ὁρισμένο βαθμὸ μὲ δικά του στοιχεῖα τὴν ὅλη περιγραφή. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ἡ Ἁγία Γραφὴ στὴν Ἐκπαίδευση», ὁ Σταῦρος Γιαγκάζογλου συζητᾶ, μεταξὺ ἄλλων, καταρχὰς τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις τῆς μετάφρασης τῆς Ἁγίας Γραφῆς, στὴ συνέχεια τὴ σχέση τοῦ γλωσσικοῦ ζητήματος μὲ τὴν ἀνθρωπιστικὴ παιδεία στὴν εκπαίδευση, ακολούθως τη θέση της Αγίας Γραφής στὴν εκπαίδευση καὶ εἰδικότερα στὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν ἀπὸ τὴν ἵδρυση τοῦ νέου Ἑλληνικοῦ Κράτους μέχρι σήμερα, γιὰ νὰ ἀναδείξει τὸν τρόπο προσέγγισης τῶν βιβλικῶν κειμένων στὸ πλαίσιο τῆς σχολικῆς ἐκπαίδευσης. Ἡ Νίκη Παπαγεωργίου στὸ ἄρθρο της, μὲ τίτλο «Εὐαγγέλιο καὶ παραδοσιακοὶ τοπικοὶ πολιτισμοί: Ἡ ἐμπειρία τῆς Ὀρθόδοξης ἱεραποστολῆς» ἐπιχειρεῖ νὰ προκαλέσει ἕνα γόνιμο προβληματισμὸ σὲ σχέση μὲ τὴν ἱεραποστολικὴ πρακτικὴ τῆς ἑλληνόφωνης ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ὁ Ἀστέριος Ἀργυρίου στὴ μελέτη ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ἐσχατολογικοὶ προσανατολισμοὶ καὶ ἑρμηνεῖες στὴν Ἀποκάλυψη στὶς παραμονὲς τοῦ Κριμαϊκοῦ πολέμου (Ὁ Κώδ. Ἀριθμ. 639 τῆς Ἱ.Μ. Παντελεήμονος)» ἐξετάζει ἀποσπάσματα ἐσχατολογικῶν ἑρμηνειῶν τοῦ βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως (π.χ. ἀπὸ τὸν Ταράσιο) ποὺ περιλαμβάνονται στὸ σημαντικὸ αὐτὸ χειρόγραφο. Στὸ μελέτημα ποὺ ἀκολουθεῖ, μὲ τίτλο «Ἡ οἰκολογικὴ ἑρμηνεία τῶν βιβλικῶν κειμένων: τὸ παράδειγμα τῶν ἀποκαλυπτικῶν κειμένων», ἡ Αἰκατερίνη Τσαλαμπούνη, ἀφοῦ διερευνήσει τὶς ἀπαρχὲς καὶ τὴν ἐξέλιξη τῆς «οἰκο-θεολογίας» στὸν ὀρθόδοξο καὶ μὴ χῶρο καὶ συζητήσει τὰ ἑρμηνευτικὰ παραδείγματα ποὺ ἀναλόγως προβάλλουν (τοῦ ἱερέα ἢ τοῦ οἰκονόμου τῆς κτίσης) στὴ συνέχεια παρουσιάζει τὰ ἑρμηνευτικὰ μοντέλα τῆς οἰκολογικῆς κριτικῆς (ἡ ἑρμηνευτικὴ τῆς ἐπανάκτησης, τῆς ὑποψίας, κ.ἄ.), τὴν οἰκολογικὴ δυσκολία τῶν βιβλικῶν ἀποκαλυπτικῶν ὁραμάτων, ἐπιχειρώντας μιὰ νέα ἑρμηνευτικὴ προσέγγιση μέσα ἀπὸ τὴν ὀπτικὴ τῆς σχετικῆς κειμενικῆς συνάφειας καὶ τῶν σύγχρονων προκλήσεων. Ἡ Ἑλένη Κασσελούρη-Χατζηβασιλειάδη στὸ ἄρθρο της «Ἁγία Γραφὴ καὶ νέες ἑρμηνευτικὲς μέθοδοι» προσφέρει μιὰ ἐπισκόπηση τῶν βασικῶν ἑρμηνευτικῶν μεθόδων στὸ κείμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς (συναφειακὲς προσεγγίσεις, φιλολογικὴ ἀνάλυση, κ.ἄ.). Στὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ ἀφιερώματος, μὲ τίτλο «Ἑλληνικὴ Βιβλικὴ Ἑταιρία. Ἡ παρουσία καὶ τὸ ἔργο της στὴν Ἑλλάδα», ὁ Μιχάλης Χατζηγιάννης ἐπιχειρεῖ μέσα ἀπὸ ἕνα πανόραμα τῆς παρουσίας τῆς Βιβλικῆς Ἑταιρίας στὴν Ἑλλάδα, νὰ παρουσιάσει τὸ πολύπλευρο ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στοὺς κόλπους της, προκειμένου ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ φτάσει σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Στὴ στήλη Παρεμβάσεις φιλοξενεῖται τὸ κείμενο τοῦ Γεωργίου Μαρτζέλου, μὲ τίτλο «Ἡ βιβλικὴ προέλευση τῆς θεολογίας τοῦ ‘σπερματικοῦ λόγου’, ἡ θέση της μέσα στὴν Ὀρθόδοξη παράδοση καὶ ἡ ἐπικαιρότητά της γιὰ τὴ σύγχρονη Ὀρθοδοξία», μὲ τὸ ὁποῖο συνεχίζεται ὁ διάλογος μὲ τὸν Καθηγητὴ Λάμπρο Σιάσο σχετικὰ μὲ τὴ σημασία τῆς θεολογίας τοῦ μάρτυρος καὶ φιλοσόφου Ἰουστίνου στὸ πλαίσιο τῶν διαχριστιανικῶν καὶ διαθρησκευτικῶν διαλόγων, ἐπιχειρώντας στὸ κείμενο αὐτὸ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴ βιβλικὴ προέλευση τῆς ἐν λόγῳ θεολογίας. Τὸ τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ συμπληρώνεται μὲ τὶς πλούσιες μόνιμες στῆλες του. Τά «Θεολογικὰ Χρονικὰ» ὅπου περιλαμβάνονται ἀναφορὲς σὲ ἐπιστημονικὰ συνέδρια μὲ πλούσια στοιχεῖα γιὰ δύο πρόσφατα βιβλικὰ συνέδρια, θεολογικὰ γεγονότα, ἀνακοινωθέντα καὶ πορίσματα συνοδικῶν συνδιασκέψεων, τά «Περιοδικὰ Ἀνάλεκτα», ὅπου γίνεται σύντομη ἐπισκόπηση τῶν ἑλληνικῶν καὶ ξένων θεολογικῶν περιοδικῶν, τό «Βιβλιοστάσιον», ὅπου δημοσιεύονται βιβλιοκριτικὰ δοκίμια καὶ παρουσιάσεις θεολογικῶν μονογραφιῶν, βιβλίων καὶ λοιπῶν ἐκδόσεων καί, τέλος, τό «Ἀναλόγιον», ὅπου δημοσιεύεται ἐνημερωτικὸ δελτίο πρόσφατων θεολογικῶν ἐκδόσεων. Τὸ ἑπόμενο α´ τεῦχος τῆς Θεολογίας γιὰ τὸ ἔτος 2015 μὲ ἄρθρα ποικίλης ὕλης θὰ κυκλοφορήσει τὸν προσεχῆ Μάιο.

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το επιμορφωτικό σεμινάριο θεολόγων με θέμα: "Η αξιολόγηση των μαθητών ως παιδαγωγική πράξη"






Στις 18 Μαρτίου 2015 πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το επιμορφωτικό πρόγραμμα με θέμα: "Η αξιολόγηση των μαθητών ως παιδαγωγική πράξη" που διοργανώθηκε από το 2ο ΠΕΚ Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το 1ο ΠΕΚ Θεσσαλονίκης για τους Θεολόγους της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Το επιμορφωτικό πρόγραμμα που σχεδίασε και δίδαξε ως επιμορφωτής ο Σχολικός Σύμβουλος Θεολόγων Ανατολικής Θεσσαλονίκης Πολύβιος Στράντζαλης παρακολούθησαν 28 εκπαιδευτικοί.






Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...